พญาอินทรี

ภาพของเขา : ลาวัณย์

2012-03-02T03:57:00.001+07:00

จาก ชาวกรุง ปีที่ 12 เล่มที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ.2506

อาจินต์ ปัญจพรรค์ มอง 'รงค์ วงษ์สวรรค์

2012-02-23T19:15:00.007+07:00

งานเขียนของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ ในหนังสือ จากเหมืองแร่สู่เมืองหลวง พ.ศ.2514

นั่นยังไงเล่า 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เขายืนอยู่นั่น ไมใช่...ไม่ใช่ อย่ามัวรอให้ข้าพเจ้าชี้อยู่เลย ข้าพเจ้าไม่ได้ชี้ด้วยนิ้วมือ แต่ชำเลืองตาชี้ให้ท่านดูชื่อของเขาในหนังสือ พฤษภาคม อุไร มาดูชายหนวดดกคนนี้ในหนังสือ อย่างไปดูเขาเดินขึ้นกระไดโรงพิมพ์สยามรัฐ หรือเดินบิดตูดอยุ่ในไนท์คลับใต้ถุนคอนกรีทของกรุงเทพฯเลย

...อย่าไปดูที่เขาแต่งตัว ทั้งๆ ที่เขาอยากให้ข้าพเจ้าดูถึงกับแกล้งเดินมาบังหน้าในขณะที่ข้าพเจ้าเลือกซื้อเนคไท เขาจะอวดสีเสื้อที่ดูแล้วเคืองลูกนัยน์ตา พลางบังคับให้ข้าพเจ้าเห็นดีงามกับแฟชั่น เซ็กส์ แอพพีล ที่ที่เสื้อตัวนั้นมันเจาะช่องโหว่ตรงสีข้างเอาไว้ดื้อๆ แล้วเมื่อข้าพเจ้าขอร้องให้เขาใส่เสื้อนอกผูกเนคไทเสียเถิด เพราะเวลาเขาแต่งเช่นนั้นเขามีทรวดทรงสง่าสมวัยเหลือเกิน เขาก็เชื่อ (เชื่อเฉพาะวันเผาศพผู้ใหญ่) ต่อจากนั้นแล้วเขาจะเล็กเช่อร์ว่าเสรีภาพในการแต่งกายแสดงถึงความเป็นมนุษย์แท้ที่ไม่แส่เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในกติกาที่มนุษย์สร้างขึ้นมาข่มเหงมนุษย์ด้วยกันเองและข่มเหงตัวคนคิดเอง

...เขาจะบอกถึงยี่ห้อเสื้อตัวนั้น บอกถึงประเทศที่ตัดเย็บมา

อิ แ ท เ ลี่ ย น นะโว้ย

ข้าพเจ้าก็เคลิบเคลิ้มไป อยากจะมองเห็นตัวเองมุดอยู่ในเสื้อตัวนั้นบ้าง แต่ไหล่และอกของข้าพเจ้ามันคนละตระกูลกับเขา แม้แต่เสื้อมองตากู ข้าพเจ้าก็ไม่มีวาสนาทรงที่จะได้สวม

เอากางเกง...มาดูกางเกง...นี่มันกางเกงฝรั่งหรือกางเกงญี่ปุ่นกันนี่หว่า อย่าไปดูสีและรูปทรงเลย เขาไปแกล้งหาไอ้ที่มันเนื้อนุ่มจะเป็นกำมะหยี่ก็ไม่ใช่, ยีน-ก็ไม่ใช่ กระสอบก็ไม่ใช่ สีเฝื่อนๆ คำว่าหย่อน ยาน เทิบทาบ เอามาใช้ผสมกันได้หมด แต่เวลาเขาสวมแล้วไม่ยักเสียทรง เหมือนกับว่าผู้ออกแบบกางเกงแบบนี้รู้ว่า มีชายคนหนึ่งคือคนนี้สวมได้สบายตัว

เกือกเล่า หนังกลับเป็นขุยละเอียดสีม่วงฝาดหุ้มข้อและหุ้มฝุ่นเสียจนความไฉไลนั้นได้กลายเป็นหม่นหมอง...อา...หม่นหมอง เหมาะเหลือเกิน คำนี้เหมาะนัก มันเด่นพรวดพราดจากเบื้องต่ำทะยานขึ้นไปรับกับแววตาของเขาจนได้ ข้าพเจ้าเชื่อว่าเขาคงจะไม่หาว่าข้าพเจ้าดูหมิ่นเขาถึงขนาดเอาเกือกมาเทียบกับนัยน์ตา ไม่โกรธที่เอาของต่ำไปเปรียบกับของสูงเช่นนั้น 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไม่ยอมรับว่ามีอะไรสูงอะไรต่ำนอกจากภูมิปัญญา เขาเองมิใช่หรือที่รักนักรักหนากับไอ้เกือกที่เป็นรถยนตร์แห่งตีนของเขา ตราบจนกระทั่งถึงบัดที่เขาได้รถยนตร์มาเป็นเกือกเสียแล้ว

เขาเองเคยเขียนเรื่องของเกือกอย่างพิถีพิถันลงใน เดลินิวส์ ฉบับวันพุธมาแล้ว เขากล่าวถึงเกือกต่างๆ ที่พลุกพล่านกันอยู่บนถนนและบนเพดาน

เขาเขียนได้ทุกอย่าง แมงวันของเขาพูดได้ เท่านั้นยังไม่พอ เงาสีม่วงของตีนผาที่สาดเฉียงไปยังก้นเหวในชนบทเปลี่ยวของเขาก็มีความหยิ่งจนไม่ยอมเรียกให้คนไปเขียนรูปของมัน

เรามาดูนาฬิกาข้อมือกันหน่อย หรือว่าจะดูสร้อยข้อมือหรือสร้อยคอเส้นเท่าหนวดกุ้ง, หรือจะสร้อยเกษาซึ่งบรรยายเสียเลยว่ามันน่าขลิบเอาไปทำปลายพู่กัน

ทีนี้เราย้อนไปถึงนาฬิกาข้อมือ ซึ่งเราได้สืบมาว่าในสมัยหนุ่มเมื่อเขาตะบันชีวิตอย่างหั่นแหลกนั้น นาฬิกาของเขามิได้มีไว้เพื่อดูเวลานัดผู้หญิง แต่มันมีไว้เพื่อเวลาขาดเงิน นี่อาจจะเป็นการดูหมิ่นเพื่อนในสายตาของสุภาพบุรุษบางประเภท แต่คนอย่างพวกเราที่มาคบหากันแม้ในเวลาแก่ๆ เช่นนี้ เราเห็นว่า :-

การจำนำเป็นเกียรติยศอย่างหนึ่งของผู้ชาย อย่างน้อยก็ผู้ชายประเภทไม่ไถเงินเพื่อน หากยินดีไถความโอ่อ่าและเกียรติยศของเราเอง ก็นาฬิกาเรือนนี้มันเป็นของข้าพเจ้ามิใช่หรือ?

นาฬิกาที่เขาซื้อมาจากอเมริกาเรือนเหล็กสี่เหลี่ยมผืนผ้า ลักษณะทรงอิฐบางบัวทองแต่เล็กย่อส่วนลงเศษหนึ่งส่วนร้อย, เหลือโตเท่าเม็ดหมากฝรั่งชิคเล็ท แต่เป็นเหลี่ยม สายของมันหรือก็สมชื่อสาย คือเป็นสร้อยเงินเกี่ยวกระหวัดกันเป็นห่วงๆ ปล่อยให้รูดถึงหลังมือเมื่อเวลานั่งเอาท้องแขนชันเข่า แล้วไอ้นาฬิกาและสายนี้จะรุนขึ้นมาได้ถึงครึ่งท้องแขนในเวลายกมือขึ้นโบกดับเทียนบนหิ้ง.. เทียน ซึ่งมีเปลวสีดำที่ใช้จุดอ่านพระธรรมบท (เขียนเลียนสำนวนของ)

มันไม่ใช่นาฬิกา

แต่มันเป็นเพื่อนแก้เหงาที่กอดเคลียข้อมืออันแสนเหงาของเขา คนอย่าง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เหงาไปหมดทั้งตัว... พูดได้ว่าอย่างนั้นในบางหน (หลังจุดสามจุดนั้นเป็นสำนวนของเขาที่ข้าพเจ้าจำมาผิดๆ)

หนวกกุ้งที่ไม่เคยทำให้ 'รงค์ ต้องนอนสะดุ้งจนเรือนไหว...คือสร้อยทองเส้นเท่าหนวดกุ้งที่เขามัดติดกับต้นคอแล้วห้อยพระเครื่ององค์เล็ก มันรัดคอจริงๆ ราวกับว่าเขาพร้อมที่จะตายด้วยการขันชะเนาะสร้อยนั้นเขาไปอีกนิดเดียว หากว่าใครเอาสร้อยทองหนักสิบบาทไปบังคับให้เขาสวมในวันที่จะถูกเชิญไปพล่ามเรื่อง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ และการแต่งกายของเขา เขาเกลียดสร้อยทองเส้นใหญ่!

นี่ข้าพเจ้าเขียนอะไร? 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ในตัวหนังสือหรือนอกตัวหนังสือกันนี่

เอื้อมมือหยิบ พฤษภาคม อุไร ที่หล่นอยู่ตรงนั้นเอามาดูหน้าปก

นั่นไง ปลาตะเพียน เจ้าหนุ่มหนวดคนนี้พูดมานานนักหนา ตั้งแต่กลับจากอเมริกาสู่แผ่นดินแห่งยุงว่าถ้าเขาจะมีสัญลักษณ์ประจำตัวสักอย่างมันต้องเป็นปลาตะเพียน...

มันจะมีความหมายว่าเป็นปลาที่เขาชอบเนื้อเนียนของมันหรือจะเพื่อรำลึกว่าเมื่อเด็กๆ เขานอนเปลให้แม่ไกว คนรุ่นเรามีพวงปลาตะเพียนทำด้วยใบลานทาสีแดงสีเขียวบนเนื้อใบลานที่มีสีเหลืองเอง เป็นปลาตะเพียน 1 ชุด ตัวใหญ่สุดอยู่บนสุด แล้วที่ปากกับที่หางของมันจะห้อยเส้นด้ายโยงปลาตะเพียนขนาดรองลงมา และจากตะเพียนตัวรองๆ นี้ก็จะมีด้ายห้อยจากปากและหางหย่อนปลาตะเพียนตัวเล็กลงมาเป็นลำดับ เราเด็กๆ นอนดูมันหมุนช้าๆ เพราะแรงลม หรือมันแกว่งตัวของมันเองจากเพดาน มันช่วยให้เราหยุดร้องไห้หิวนม มันทำให้เราจำได้มาจนบัดนี้ว่าเครื่องเล่นของเด็กสมัยเราชิ้นแรก คือปลาตะเพียน

หนุ่มหนวดเสื้อสีแปร๊ดคนนี้จะนึกอย่างนี้หรือเปล่าในการเอารูปปลาตะเพียนมาทำสัญลักษณ์บนปกหนังสือของเขา ข้าพเจ้าไม่ทราบ ตัวเขาเองเท่านั้นที่จะเป็นคน ไม่ทราบ

เอาเรื่องตะเพียนกันอีกหน่อย ถ้าท่านยังไม่เบื่อ ถึงเบื่อก็ต้องเอาเพราะข้าพเจ้ายังไม่เบื่อนี่โว้ย (สำนวนเจ้าของสัญลักษณ์ปลาตะเพียน)

เมื่อเขากลับมาจากอเมริกาตะบันเขียนใต้ถุนป่าคอนกรีท หลังแอ่นแต้

"ฉันจะเอาปลาตะเพียนเป็นเครื่องหมายประจำตัว น้องชายฉันจะเขียนให้ มันอุตส่าห์ไปซื้อปลาตะเพียนจากตลาดมาทำแบบ" เขาพูดกับข้าพเจ้า

"แล้วไง"

"มันเขียนไม่ได้อย่างใจมัน เลยเอาไปทอดแกล้มเหล้า" บัดนี้ เขามีปลาตะเพียนบนหน้าปกหนังสือของเขา...หนังสือชุดชื่อเดือน-นามสกุลเดา

ข้าพเจ้าเคยบอกกับเขาว่า กระบวนหนังสือของเขานั้นข้าพเจ้าชอบ เด็กกองขยะ กับ สัมภาษณ์ทองอ่อน ยุกตะนันท์ กับ สนทนากับผู้เขียนเรื่องจับตาย (มนัส จรรยงค์) และ นิ ร า ศ ดิ บ ข้าพเจ้าสัญญาว่าด้วยความไม่เป็นประสาในการวิจารณ์หนังสือนี่แหละ ข้าพเจ้าจะวิจารณ์ นิราศดิบ ให้เขาเป็นที่ระลึกแห่งชีวิต แม้จะขยายขี้เท่อก็ยอมละ จะเอาความชอบที่จริงๆ นี่แหละเป็นมนต์ป้องกันตัวมิให้ใครด่า-ว่ากระแดะมาวิจารณ์หนังสือทำไม ในเมื่อยังไม่ได้เรียนวิชานี้

"แล้วเมื่อไหร่ท่านอาจารย์ถึงจะวิจารณ์" เขาด่าข้าพเจ้า

"ยังอ่านไม่จบ"

"แล้วทำไมท่านอาจารย์ไม่อ่านให้จบ"

"เพราะต้องค่อยๆ อ่านให้ซึ้ง"

"แล้วดันมาหลอกว่าจะวิจารณ์ให้ดีใจทำไมวะ" ว่าแล้วเขาก็เอาหนังสือ นิราศดิบ ของเขามาให้อีกเล่มหนึ่ง

"จะให้วิจารณ์เล่มไหน" ข้าพเจ้าถาม

"ไอ้บ้า! เรื่องเดียวกัน"

"แล้วทำไมต้องให้สองเล่ม"

"ประชด"

"ทำไมต้องประชด"

"เพราะคนอย่างเราไม่ใช้กำลังกายกันเสียแล้ว"

"ทำไมไม่ใช้ เราเจริญแล้วหรือ"

"มิได้" เขาตอบ "มันไม่มีกำลังน่ะซี--เชี่ยท"

(ไอ้คำว่า เชี่ยท นี่ดูเหมือนจะแปลว่าอุจจาระ ชิท)

หวนกลับมายังหนังสือของเขาอีกหน...

พฤษภาคม อุไร

มีชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาฉลาด แต่แกล้งแต่งกายให้มันมอมแมม เคาะประตูห้องเข้ามายื่นหนังสือให้ข้าพเจ้า

"พี่ปุ๊ให้เปิดดูหน้าแรก" เขารับออร์เด้อร์นั้นจาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มาออร์เด้อร์ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้านึกกลัว ทุกครั้งที่มีใครให้เปิดดูอะไรละก็เป็นได้ดูดีเสมอ นอกจากข้าพเจ้าจะคิดเปิดด้วยตัวเอง

การถูกหลอกให้เปิดดูอะไรนี้มีตั้งแต่ สะอาด เปี่ยมพงษ์สานต์ กลับจากญี่ปุ่นคราวหนึ่งในคราว เขาเอาไพ่ป๊อกรูปโป๊มาให้เป็นของฝาก พอจับกล่องจะลุ้นเนื้อไพ่ออกมา ก็

"แปล๊บ..."

สะดุ้งมือชา เพราะมันมีไฟฟ้าข้างในทำไว้ดูดคนมือบอน

แล้วก็ยังมีอีกตั้งหลายอย่างล้วนเป็นกล่องที่ยั่วยวนให้เปิดดูทั้งนั้น เช่นกล่องเครื่องแต่งหน้าของผู้หญิง พอเปิดผับลูกหนูยางก็จะกระโดดออกมา ดีไม่ดีเข้าไปในอกเสื้อชั้นในของนางละก็ถึงกับต้องด่า (ในใจ) นั่นว่าถึงเรื่องกล่องหลอกคน-หลอกผู้หญิง

ทีนี้มาดู หนังสือเล่มนี้ที่เขาให้มา เขาจะให้ดูอะไรของเขาหรือหว่า

แข็งใจแง้มเหมือนบี้ไพ่ซึ่งมี 12 แต้ม แล้วจะหาเลข 9

อาจินต์ ที่รัก

ช่วยกรุณาฝากเงินมากับเด็กจำนวน 7 บาท

ถือว่าเป็นเล่มประเดิม-เอามงคล

'รงค์ วงษ์สวรรค์

มันเป็นอุไรเล่มแรกจริงๆ ในโลกที่เขาแงะออกมาจากมือคนทำปก

หนังสือนี้มีค่าเหลือเกิน หากเราถือคติว่าหนังสือ BACK NUMBER มีค่าสูงกว่าก๊อปปี้ที่พิมพ์ตามมา

ใครที่คิดคำใหม่ๆ ขึ้นมาใช้แล้วเดินเข้าพจนานุกรมได้ ขอความกรุณาคิดคำที่ซึ้งกว่า 'ขอบใจ' มาให้ที

ข้าพเจ้าจะรอคำนั้นแม้จะตายเสียก่อน ก็จะรอกล่าวแก่ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

ข้าพเจ้าตอบไป

'รงค์

ให้มา 10 บาท ไม่ต้องทอนที่เหลือ 3 บาทนั้นแกล้งซื้อ "ฟ้าเมืองไทย" ออกวันพฤหัสมาอ่านดูมั่งซี ใครก็ไม่รู้เขียน "ใต้ถุนป่าคอนกรีท" สุนทรบรรลัยเลย

อาจินต์

แฟ้มภาพ # 3 : เบิร์ธเดย์ในอินเดีย

2012-02-05T12:42:00.003+07:00

กรวดน้ำในวันเกิดที่วัดไทยพุทธคยา พ.ศ.2529


7 นักเดินทางจากแดนไทย

จากหนังสือ ฉีกกลีบจำปีแขก

โดย ขรรค์ชัย บุนปาน สมหมาย ปาริจฉัตต์ และ ลิขิต จงสกุล

สนพ.มติชน พ.ศ.2530

Collection : สนิมสร้อย

2012-01-22T16:32:00.001+07:00

๐ พิมพ์ครั้งแรก สำนักพิมพ์ผดุงศึกษา มีนาคม พ.ศ.2504

๐ พิมพ์ครั้งที่ 2 สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น แบ่งเป็น 3 เล่ม

สนิมสร้อย พฤษภาคม พ.ศ.2512
ฝันกลางวันในฤดูฝน สิงหาคม พ.ศ.2512
ลาก่อนกลางคืนยอดรัก พฤศจิกายน พ.ศ.2512

๐ พิมพ์ครั้งที่ 3 สำนักหนังสือสายคำ พฤษภาคม พ.ศ.2529

๐ พิมพ์ครั้งที่ 4 สำนักพิมพ์ฅนวรรณกรรม เมษายน พ.ศ.2534

๐ พิมพ์ครั้งที่ 5 แพรวสำนักพิมพ์ มกราคม พ.ศ.2541

๐ พิมพ์ครั้งที่ 6 แพรวสำนักพิมพ์ มีนาคม พ.ศ.2542

๐ พิมพ์ครั้งที่ 7 แพรวสำนักพิมพ์ มกราคม พ.ศ.2545

๐ พิมพ์ครั้งที่ 8 แพรวสำนักพิมพ์ กันยายน พ.ศ.2546

สารคดี 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (2555)

2012-01-19T14:35:00.000+07:00

เข้าฉาย 17-18 มีนาคม 2555

โรงภาพยนตร์ลิโด้มัลติเพล็กซ์ กรุงเทพฯ

รอบ 16.30 น. และ 18.30 น.

วันละสองรอบ สองวันเท่านั้น

ชม Official Trailer

เพรา บรรโลม : ชื่อของผู้หญิงและนามปากกา

2012-01-13T14:20:00.004+07:00

เพรา บรรโลม คืออีกหนึ่งนามปากกาในยุคเริ่มต้นของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

มีที่มา-ที่ไป และใช้งานจริง โดย 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ได้รวบรวมเรื่องสั้นที่เขียนขึ้นโดยใช้นามปากกาดังกล่าว เป็นงานเขียนชุดหนึ่งในหนังสือ หนาวผู้หญิง ผลงานเล่มแรกเมื่อ พ.ศ.2503 พร้อมกับขยายความถึงชื่อ เพรา บรรโลม ไว้ดังนี้

เป็นชื่อของผู้หญิงและนามปากกาของข้าพเจ้ามาครั้งหนึ่ง บัดนี้หล่อนได้จากไปแล้วทั้งรสรักและรสอารมณ์ด้วยการแต่งงาน และข้าพเจ้าก็ได้เลิกรานามนี้แล้ว ใคร่นำมาลงพิมพ์ไว้เตือนใจเท่านั้นบ้างก่อนจะลืม

นี่คือ 12 เรื่องสั้นภายใต้ชุด เพรา บรรโลม ในหนังสือ หนาวผู้หญิง

- คนไม่รักดี

- ครูจินดา
- ความขมขื่นอันชื่นใจ
- อรทัยคนดี
- มือ
- มือมีด
- ถ้าเมียๆ จะไม่.....
- รอยยิ้ม
- สุภาพบุรุษมือปืนรุ่นจิ๋ว
- เส้นขาดกลางเมือง
- ชายเฟือย
- สองเตียง

แต่ละเรื่องไม่ได้บอกข้อมูลการตีพิมพ์ครั้งแรก บอกเพียงวันเวลาที่เขียนขึ้นซึ่งอยู่ระหว่าง พ.ศ.2498-2502

นอกจากใน หนาวผู้หญิง แล้ว เพรา บรรโลม ยังปรากฏอยู่ในหนังสือ เรื่องสั้นสรรแล้วจากสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ ลำดับที่ 1 และ ลำดับที่ 3 (เรายังไม่มีหนังสือลำดับที่ 2) จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บรรณาคาร พ.ศ.2510 และ 2511 ตามลำดับ มี ประหยัด ศ.นาคะนาท เป็นผู้รวบรวม

ลำดับที่ 1 มีเรื่อง สุภาพบุรุษมือปืนรุ่นจิ๋ว ซึ่งรวมอยู่ใน หนาวผู้หญิง มาก่อน

ลำดับที่ 3 มีเรื่อง เด็กชายไม่มีชื่อ และ ซบดินและเบื้องหลังข่าว "ไอ้นั่น" เป็น 2 เรื่อง ที่ไม่ได้อยู่ใน หนาวผู้หญิง และน่าจะไม่เคยถูกนำมาตีพิมพ์รวมอยู่ในหนังสือเล่มใดอีก

เท่าที่อ้างอิงได้ขณะนี้จึงมีเรื่องสั้นทั้งสิ้น 14 เรื่อง ที่เขียนขึ้นภายใต้นามปากกา เพรา บรรโลม

หมายเหตุ : ถ้าดูจาก หนาวผู้หญิง ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 สำนักพิมพ์มติชน พ.ศ.2551 อีก 3 เรื่องถัดจากเรื่อง สองเตียง ในชุด เพรา บรรโลม และเป็น 3 เรื่องสุดท้ายของหนังสือ ได้แก่ กลีบแก้ว, คลี่กิโมโน และ ช่วยกันส่งความสุขให้ "ลุงหมัน" และ "จำแลง" บ้าง

มีลักษณะการจัดพิมพ์ทั้งตำแหน่งและตัวอักษรเหมือนร้อยเรียงอยู่ในชุด เพรา บรรโลม ด้วย แต่ในฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 สำนักพิมพ์ผดุงศึกษา พ.ศ.2504 (น่าจะรวมถึงฉบับพิมพ์ครั้งที่ 1 - 2503) ทั้ง 3 เรื่อง มีลักษณะการจัดพิมพ์ที่แตกต่างและดูแยกต่างหากจากชุด เพรา บรรโลม

เรื่องสั้นชุด เพรา บรรโลม ใน หนาวผู้หญิง จึงน่าจะมีเพียง 12 เรื่อง ดังกล่าว

แฟ้มภาพ # 2 : เถ้าแก่ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

2011-12-13T16:54:00.000+07:00

'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) เป็นเถ้าแก่ให้ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ วันสู่ขอ ประคองกูล

จาก ถนนหนังสือ ปีที่ 1 ฉบับที่ 12 มิถุนายน พ.ศ.2527

แฟ้มภาพ # 1

2011-12-06T05:08:00.000+07:00

ถ่ายโดย อาจินต์ ปัญจพรรค์

จาก ฟ้าเมืองไทย ฉบับที่ 14 พ.ศ. 2512

เรื่องสั้นของ แค โพธาราม (นามปากกาที่ถูกลืม)

2011-11-15T19:10:00.001+07:00

โพธาราม คือสถานที่ที่ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ใช้ชีวิตวัยเด็กนานหลายปี ก่อนจะเข้าเมืองหลวงเมื่ออายุราว 10 ขวบ

โพธาราม จึงได้มาเป็นสร้อยท้ายต่างนามสกุลให้กับนามปากกาหนึ่งของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

แค โพธาราม

เป็นนามปากกาในยุคต้นซึ่งเราไม่อาจยืนยันว่า 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เริ่มใช้นามปากกานี้เมื่อใด และพักวางนามนี้เป็นครั้งสุดท้ายบนหน้ากระดาษของ พ.ศ.ไหน อย่างน้อยนามนี้ได้ถูกบันทึกไว้ในหนังสือว่าด้วยนามแฝง-นามปากกานักเขียนของ ผศ.วาณี ฐาปนวงศ์ศานติ และเรามีเรื่องสั้นที่ใช้นามปากกานี้เรื่องหนึ่ง ชื่อ นายร้อยโทกับเมียเสนาธิการ ตีพิมพ์ใน ชาวกรุง ปีที่ 8 ฉบับที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2502

นายร้อยโทกับเมียเสนาธิการ

"ไอ้หนวดนั่นใคร?"

พี่น้อม - เจ้าของร้านเหล้าได้รับคำถามจากชายร่างใหญ่

ผิวเนื้อดำแดง ผมเกรียน หน้าผากแคบ และตรงหว่างคิ้วมีแผลเป็นเล็กเท่าใบมะขาม ขอบกางเกงเวสปอยน์ท์ด้านซ้ายของเขามีด้ามปืนโผล่ออกมาเกือบครึ่ง -- นี่เป็นจุดร้อนของชายผู้นี้ นอกไปจากตาเกรอะสนิมเหล้า

เขาได้รับคำตอบเบาๆ จากชายที่อยู่หลังคอกเหล้าโบราณมาไม่น้อยกว่ายี่สิบปี และเป็นอดีตหัวไม้

พยักหน้าช้าๆ เรียกเหล้าที่ดีที่สุดมาสองก๊ง และโซดา เขาเทโซดาลงไปก่อน แล้วเทเหล้าซ้อนข้างบนปริ่มปากแก้วพอดี คว้ามะยมในถาดเม็ดหนึ่งจิ้มเกลือ ยัดใส่ปาก แล้วจึงยกแก้วขึ้นซดเฉพาะเนื้อเหล้า น้ำโซดาตามลงไปนิดเดียว

ที่นี่เป็นห้องแถวไม้คูหาเดียวหมกอยู่ก้นตรอกแคบๆ ในย่านโสมมของพระมหานคร ค่อนจำนวนของคนในร้านมีกลิ่นตะราง สม - อ้ายหน้าบากกำลังนั่งแทะขาไก่ย่างเคยปล้นรถเมล์ ชิต - เคยพุ่งหลาวออกทางหน้าต่างรถไฟ หลังจากเสียบมีดชายธงเข้าไปในท้องตำรวจคนหนึ่งซึ่งจำได้ว่าเขาเป็นโจรมีสินบน เวก - ผมเป๋ คนๆ นี้หุงข้าวด้วยไม้คมแฝก นักรับจ้างเฉ่งกบาล แผน - หนุ่มรูปหล่อไม่สร่าง ธุรกิจของเขาอยู่บนรถเมล์ รถราง และทุกแห่งที่คนมากๆ เขาสามารถล้วงเหรียญสลึกก้นแก้วโดยน้ำแทบไม่กระเพื่อม ยม - คุยมากกว่ากินเหล้า หมอนี่เวลาเดินกลางถนนขาสั่น ถนัดแต่เดินเข้าบ้านคนอื่นยามวิกาลไม่เลือกบ้านนายพันตำราจหรือบ้านคนขี่สามล้อ และอีกคนผอมบางเหมือนยอดตอง - พัด - เข้าๆ ออกๆ ตะราง พอๆ กับเข้าโรงจำนำข่มขืนทุกคดี

ข้าพเจ้า - เพิ่งออกจากโรงเรียน เข้าบ้านไม่ได้ จนกรอบ และอกหัก กำลังสมานแผลด้วยเหล้าและอยากเป็นนักเขียนเรื่องรักเหมือน ส. อาสนจินดา หรือ อุษณา เพลิงธรรม เคยเขียนไว้สองสามเรื่อง บรรณาธิการโยนลงตะกร้าทุกเรื่อง

ชายร่างใหญ่คุยกับพี่น้อมอีกสองสามคำ ก่อนเดินมาแหมะก้นเบื้องหน้าข้าพเจ้า

"เราชื่อครวญ?" เขาเริ่มขึ้น "...พี่น้อมบอกฉัน"

"มีธุระอะไรกับผม?"

"ไม่มีอะไรหรอก อยากหาเพื่อนกินเหล้า"

เขายิ้มโดยไม่เห็นไรฟัน เรียกเหล้าชนิดที่เขากินมาครึ่งขวดและเอื้อมมือหยิบแก้วเหล้าโรงผสมซัมหยุ่งของข้าพเจ้าไปวางเสียทางหนึ่ง

"อย่ากินเลย - อ้ายน้องชาย" เขาว่า "...เหล้าพรรค์นี้ เมากุ๊ย หายใจเหม็น"

เขาพยายามสอนให้กิน "ลอยแก้ว" ตามแบบของเขา แต่ข้าพเจ้าทำไม่สำเร็จ ทำได้แค่เพียวๆ ตบหลังด้วยโซดา จนเคยตัวมาจนกระทั่งวันนี้

"อายุเท่าไหร่แล้ว?" เขาถามขึ้นอีก

"สิบแปด"

"หน้าแก่ยังกะอายุยี่สิบห้า" เขาจ้องเอาๆ จนต้องก้มหน้า และรู้สึกเลือดพล่าน "...ถ้าจะกินเหล้าจัดซีนะเรา"

"มีเงินก็กิน" ข้าพเจ้าตอบ

"...คุณมีธุระอะไรกับผม?"

"เรื่องนี้เฉยไว้ก่อน..." น้ำเสียงเยือกเย็น "เราเพิ่งออกโรงเรียนใช่ไหม?"

"โดนไล่ออก!"

เขายกขาไขว่ห้าง กระดิกตีน ในตาบ่งความพอใจ

"อายุสิบแปด..." เขาพูดทิ้งระยะ "เรื่องผู้หญิงเคยมาบ้างหรือยัง?"

ข้าพเจ้ากระดกเหล้าอีกแก้ว ชักรู้สึกเมาแกมสนุก ตอนนั้นรู้สึกว้าเหว่สิ้นดี อยากจะพูด - พูด - พูด กับใครสักคน ถึงผู้หญิงคนแรก

"กับคู่รักไม่เคยเลย เขาไม่ยอม กับผู้หญิงคนเที่ยวเคยหลายหน..." กระดกเหล้าอีกแก้วและเริ่มมันน้ำลาย "...ผมโบรกครับ ผู้หญิงหลอกให้รักอยู่ตั้งสองปี มีเท่าไหร่เอาไปปรนเปรอเขาหมด เกือบได้ - เกือบได้ ผัดอยู่ตั้งหลายหน ไม่ได้สักทีเขาไปเรื่อย มารู้ตอนหลัง เขามีคู่หมั้นอยู่เมืองนอก..."

"...พี่น้อมว่าเราเป็นคนเก่ง"

"เรียนซิครับเก่ง ผมท้อปคำนวณ ท้อปวิทยาศาสตร์..."

"ไม่ใช่..." เขาพยายามขัดนุ่มนวลด้วยประกายตา และพูดติดต่อกันไป "...อ้ายทางร้ายๆ ของเราน่ะ"

ข้าพเจ้าเข้าใจพร้อมกับเริ่มเมา

"เคยซีครับ ผมเคยเขียนรูปอาจารย์ผู้หญิงเลคเช่อร์หน้าห้องแล้วลบออกทีละชั้นๆ จนไม่นุ่งอะไรเลย แม่แกเดินมาเห็นเข้าร้องไห้เสียไม่มีหละ..."

"มีอีกไหม?"

"...อาจารย์ผู้ชาย ผมตะบันหน้าโครมเดียวกระเด็นไปนอกห้อง คะแนนความประพฤติเกลี้ยงเลย..."

"ที่ร้ายๆ กว่านี้....?"

"ตีกับพวกโรงเรียนนายร้อยไงครับ..."

"เขายื่นเหล้าให้ข้าพเจ้าอีกแก้ว ตัวเองด้วย

"...ขนาดเลือดตกน่ะ?"

"มีครับ - เคยโดนแทงที่บางกระบือ หวิดชายโครงถ้าหลบไม่ทัน เลยโดนนี่..." ชูรอยแผลเป็นบนท้องแขนให้เขาดู "อีกหนนึง กลุ้มๆ ขึ้นมาเลยเอามีดโกนเฉือนแขนตัวเองเล่น เอาเลือดบ้าออกเสียบ้าง"

ชายร่างใหญ่ - คนแปลกหน้าของข้าพเจ้า หัวเราะชอบใจ

เคยยิงปืนบ้างไหมเรา? เขาถามเหมือนแกล้งๆ

ข้าพเจ้ามารู้ภายหลังว่านี่เป็นวิธีล้วงความลับที่ไม่แนบเนียนเลย แต่ตอนนั้นกำลังเมาจนรู้สึกหัวโตคับประตู

"ผมเคยเป็นยุวชนทหาร" ตอบอย่างโอ้อวด "ที่บ้านคุณพ่อมีปืนตั้งหกกระบอก คาไบน์หนึ่ง ลูกซองแฝดตราคนป่าสอง ลูกซองเดี่ยวหนึ่ง คอลท์ตราม้า แล้วก็ซูเป้อร์อีกกระบอก คุณพ่อผมยิงแม่นชิบหา....วายปราน"

"เอาหละ-เอาหละ" เขาพยักหน้าช้าๆ "...เดี๋ยวนี้เราทำอะไรกิน?"

"ไทยเดินเล่น" ข้าพเจ้าตอบ "...คุณอย่าบอกใครนะ ผมแอบมีเมียผู้หญิงคนเที่ยวไว้คน พอตื๊อมากินเหล้าได้บ้างเหมือนกัน"

"เปิดเผยดี ฉันชอบคนแบบนี้" หน้ายิ้มๆ ของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่ง เอางานเอาการ "...เราอยากมีเงินใช้บ้างไหม - ครวญ เงินก้อนใหญ่ทีเดียว"

"โธ่! อยากซีครับ เท่ากับอยากหายใจน่ะแหละ คนเราไม่มีเงินเสียอย่าง..."

"ฉันมีงานให้เราทำ"

"เอาซี" รับคำทันทีแล้วจึงนึกได้ "...แต่ถ้าปล้นเขากินไม่เอานะครับ ขอโทษ"

"ไม่เป็นไร" เขาจับตาข้าพเจ้าเขม็ง "งานของเราเป็นงานมีเกียรติ แต่ต้องเอาชีวิตเข้าเสี่ยง..."

"อะไรครับ?"

เขากระซิบ

"กู้อิสรภาพ!"

................

มีอีกมากบรรทัดถัดจากนี้ แต่ขอละไว้ตามความเหมาะควร

เมื่อ...ขุนนางป่าขึ้นปก (update 11-11-54)

2011-10-18T07:38:00.005+07:00

ถนนหนังสือ ปีที่ 2 ฉบับที่ 6 ธันวาคม พ.ศ.2527

Hi-Class ปีที่ 6 ฉบับที่ 69 มกราคม พ.ศ.2533

WRITER ปีที่ 7 ฉบับที่ 6 (61) มิถุนายน-กรกฎาคม พ.ศ.2541

Life & Home ปีที่ 4 ฉบับที่ 47 สิงหาคม พ.ศ.2541

เสาร์สวัสดี (กรุงเทพธุรกิจ) ฉบับที่ 56 วันเสาร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ.2543

จุดประกายวรรณกรรม (กรุงเทพธุรกิจ) ปีที่ 14 ฉบับที่ 4517 วันเสาร์ที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2544

นักเขียน ปีที่ 1 ฉบับที่ 2, 5 กรกฎาคม-สิงหาคม พ.ศ.2544

Life and Home ปีที่ 9 ฉบับที่ 94 ตุลาคม 2545

a day ปีที่ 4 ฉบับที่ 41 มกราคม พ.ศ.2547

จุดประกายวรรณกรรม (กรุงเทพธุรกิจ) ปีที่ 17 ฉบับที่ 5722 วันอาทิตย์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ.2547 **

ต่วย'ตูน ปีที่ 34 เล่มที่ 17 ปักษ์แรก พฤษภาคม พ.ศ.2548

มติชนสุดสัปดาห์ ปีที่ 29 ฉบับที่ 1492 วันที่ 20-25 มีนาคม พ.ศ.2552

อักษรสาร ฉบับที่ 14 ปีที่ 2 เมษายน พ.ศ.2552

way ฉบับที่ 24 เมษายน พ.ศ.2552

ต่วย'ตูน ปีที่ 38 เล่มที่ 16 ปักษ์หลัง เมษายน พ.ศ.2552

B.A.D ฉบับที่ 22 พ.ศ.2552

**ขอบคุณ คุณ Jo'bao เอื้อเฟื้อภาพและข้อมูล จุดประกายวรรณกรรม ปี 2547

หนังสือที่มีงานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (update 13-01-55)

2011-10-05T13:29:00.017+07:00

หมายเหตุ....

- ไม่รวมนิตยสารหรือสิ่งพิมพ์ที่มีวาระการพิมพ์ต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม หนังสือบางหัวจัดพิมพ์ต่อเนื่องคล้ายนิตยสาร แต่รูปเล่มและจัดจำหน่ายแบบหนังสือเล่ม เราจึงนำมารวมไว้ด้วย

- ไม่รวมหนังสือชุด "เฟื่องนคร" และ "เดินเคียงกัน" เนื่องจากชุด "เฟื่องนคร" ถูกจัดหมวดหมู่ชัดเจนอยู่แล้ว ส่วนชุด "เดินเคียงกัน" มักจะถูกรวมอยู่ในผลงานหนังสือของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

- รวบรวมทุกรูปแบบที่งานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไปรวมอยู่ในหนังสือเล่มนั้นๆ ไม่ว่าจะเป็น เขียนร่วม / รวบรวม / คัดเลือก / รับเชิญ

- ไม่รวม คำนำ / บทกล่าวนำ / คำนิยม รวมไปถึง คำไว้อาลัย หรือข้อเขียนในหนังสืออนุสรณ์ โดยจะรวบรวมไว้ในโอกาสต่อไป

- เชื่อว่ารวบรวมรายชื่อหนังสือที่มีงานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไว้ได้มากที่สุด แต่คงยังไม่สมบูรณ์ครบถ้วน 100 % บล็อกพญาอินทรีจึงยินดีรับการเอื้อเฟื้อข้อมูลจากทุกท่าน ผ่านทาง comment ด้านล่าง หรือทางอี-เมล pyainsee@yahoo.com

- หัวข้อนี้อยู่ในสถานะอัพเดทได้ตลอดเวลาเมื่อมีข้อมูลเพิ่มเติม ส่วนที่เพิ่มเติมล่าสุดจะใช้ตัวหนังสือ สีเหลือง

- รายชื่อนี้เป็นข้อมูลสาธารณะซึ่งจะมีประโยชน์ต่อผู้ชื่นชอบผลงานของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ กระนั้น มีความตั้งใจและการ "ใช้จ่าย" ในหลายมิติเพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลและภาพปกหนังสือเหล่านี้ หากท่านใดนำข้อมูลทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปอ้างอิงหรือเผยแพร่ต่อ กรุณาให้เครดิตแก่บล็อกพญาอินทรีด้วย

- เรียงลำดับข้อมูลดังนี้ ชื่อหนังสือ / ชื่องานเขียน (ใช้เครื่องหมาย + กรณีที่มีมากกว่า 1 ชิ้น) / ผู้จัดพิมพ์ พ.ศ.

๐ ฉันรักฤดูร้อน / นัดพบกันที่บ้านชายโสด (นามปากกา 'รงค์ วงษ์สวรรค์) + ละครเงียบที่แสนจะอึกทึก (นามปากกา ปรูป บางกอก) / ก้าวหน้า 2503

๐ อาจินต์ยกทัพ / คิดถึงบ้าน / โอเลี้ยง ๕ แก้ว 2509

๐ อาจินต์ โชว์ / จดหมายข้ามฟ้า จาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ / โอเลี้ยง ๕ แก้ว 2509

๐ กลั่นน้ำหมึก / โฉน ไพรำ เสน่ห์หนุ่มของ "หอมดอกประดวน" / โอเลี้ยง ๕ แก้ว 2510

๐ สายน้ำหมึก / พริ้มเพรา และอาบจันทร์ / ประพันธ์สาส์น 2510

๐ หยดหนึ่งของทะเล / อากาศธาตุ / ประพันธ์สาส์น 2510

๐ หยาดน้ำหมึก / ปลาหลงน้ำรัก / ประพันธ์สาส์น 2511

๐ สวัสดีลมร้อน / วานปีศาจเขียนให้ / บันดาลสาส์น 2511

๐ เรื่องสั้นสรรแล้วจากสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ / สุภาพบุรุษมือปืนรุ่นจิ๋ว (นามปากกา เพรา บรรโลม) / บรรณาคาร 2510

๐ เรื่องสั้น 20 นักประพันธ์ สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ / เด็กชายไม่มีชื่อ + ซบดินและเบื้องหลังข่าว "ไอ้นั่น" (นามปากกา เพรา บรรโลม) / บรรณาคาร 2511

๐ โรงจำนำที่รัก / นายหน้าโรงจำนำ และขวัญใจแม่ครัว / สายปนัดดา 2512

๐ ฟ้าน้ำหมึก /ดุลย์ของดิฉัน / บรรณาคาร 2512

๐ วสันต์ชื่น / คนดีของผม / คณะผู้จัดทำนิตยสารยานเกราะ 2511

๐ รวมการ์ตูนของ "ต่วย" และเรื่องขำขัน ชุด 2 / 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เบี้ยว / 'รงค์ วงษ์สวรรค์ กับเพื่อนหนุ่ม 2511

๐ รวมการ์ตูนของ "ต่วย" และเรื่องขำขัน ชุด 3 / เบื้องหน้าและเบื้องหลังบานประตู / 'รงค์ วงษ์สวรรค์ กับเพื่อนหนุ่ม 2512

๐ รวมการ์ตูน "ต่วย" และเรื่องขำขันจากชาวกรุง ชุดที่ 5 / แกว่งปากหาความอร่อย / ประเสริฐวาทิน 2514

๐ มนุษย์ ๔ แบบ / และข้าพเจ้าเผลอสงสัยกระสันต์ค้นหาตัวตนและวิญญาณ / อาจินต์ ปัญจพรรค์ 2512

๐ สี่แยกความคิด / แววไข่มุกแห่งปรีชาหล่นจากปลายปากของเขาไหม? / อาจินต์ ปัญจพรรค์ 2512

๐ ร้องเรียกฤดูร้อน / อรทัยอยู่แฝล็ท / สยาม 2512

๐ หลังถึงเก้าอี้ / ธารี รจนา เวช / สยาม 2512

๐ ยิ้มในโรงแรม / คุณขา...ขอบุหรี่หนูสักมวน / สยาม พ.ศ.2512

๐ ชมรมนินทาเมีย / กุญแจ, ผ้าห่มนอน, และผัว --- ไม่ใช่ของอย่างเดียวกัน / ประพันธ์สาส์น 2512

๐ สุรา นารี พาชี กีฬาบัตร / สุรา / 'รงค์ วงษ์สวรรค์ กับเพื่อนหนุ่ม 2513

๐ เรื่องสั้น สยาม หมายเลข ๔ / เต็มดวง / สยาม 2513

๐ เรื่องสั้นประทับใจ / ดุลย์ของดิฉัน / บรรณาคาร 2513

๐ เย็นลมว่าว / ขยี้ไว้ในเปลวแดด (เรื่องสั้นในอนาคต) / ประเสริฐวาทิน 2514

๐ จาก...ถึงหนุ่มเหน้าสาวสวย / ละครบางฉากของชีวิต / ประเสริฐวาทิน 2515

๐ อัลบั้มประวัติ...แจ๊คเกอลีน / บันทึกขาดวิ่นจากชมรมนินทาหลังแก้วค้อคเทล / 2516

๐ นาคร/สิบเสน่หา / มาดเกี้ยว / นาคร ไม่ระบุ พ.ศ.

๐ กลั่นน้ำหมึก / เย็นถึงกลางคืนวันหนึ่งในเดือนมีนา / กลุ่มนิสิตนักศึกษาอาสาสมัคร วิทยาลัยครูอุดรธานี 2518

๐ ๕ นักเลง / ....(ไม่มีชื่อเรื่อง) / ผ่านฟ้าพิทยา 2519

๐ เสื่อผืน-หมอนใบ ไข่ 2 ลูก / กางเกงใน-แกล้มเหล้า / ภาษิต 252-

๐ เบี้ยน้อยหอยใหญ่ / นายหน้ารับจำนำ / ภาษิต 2523

๐ หัวเราะกระป๋อง / หัวใจของเขาเหมือนดวงเดียวกัน / กระป๋อง 2523

๐ ยิ้มเจ้าเก่า / โทโสชาวไร่ / หนอน 2525

๐ ยิ้มลงพุง / แจ้ง ใบตอง ผู้ยิ่งยงแห่งสวนกล้วย / หนอน 2525

๐ นักเขียนเรื่องสั้นดีเด่น วาระครบ 100 ปี เรื่องสั้นไทย / แจ้ง ใบตอง ผู้ยิ่งยงแห่งสวนกล้วย / ประพันธ์สาส์น พิมพ์ครั้งแรก 2528

๐ รวมเรื่องเอกฟ้าเมืองไทย / เกสรสีดำบนปีกผีเสื้อในป่าคอนกรีท (ตอน) แห่งความคะนึง / เริงรมย์ 2530

๐ มหาคุรุคึกฤทธิ์ ครูผู้ยิ่งใหญ่ ในสายตาของศิษย์ / "ผมไม่มีดอกเข็มดอกมะเขือและข้าวตอกในนาฑีนี้...แต่ผมมีความรักความกตัญญูและปัญญา...และความปีติในการรับอนุญาตการเขียนบูชาครู" / สยามรัฐ 2531

๐ คึกฤทธิ์ ๘๐ / 20 เมษายน / สยามรัฐ 2534

๐ คอนเสิร์ต "ลืมไม่ลง" ๔๐ ปี สุเทพ วงศ์กำแหง / ค้นหาความเป็น สุเทพ วงศ์กำแหง? (จากว้าเหว่ถึงระทมของผู้ชายบางคน) / สนง.คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ 2536

๐ อันเป็นที่รัก / การเดินทางไปถึงตำบลนั้น / คณาธร 2538

๐ แก้วกลีบเกสรบัว / ไผ่ร้องเพลง / มติชน 2538

๐ แนบ : หัวใจไทย ของ แนบ โสตถิพันธุ์ / พรุ่งนี้ในคืนวานของ แนบ โสตถิพันธุ์ / มติชน 2538

๐ เฟื้อ หริพิทักษ์ ๒๔๕๓ - ๒๕๓๖ / เฟื้อ หริพิทักษ์ / มติชน 2539

๐ เรืองแสงดาว / สุภาพบุรุษมือปืนรุ่นจิ่ว / สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย 2541

๐ หัวใจออกเดิน / การเดินทางเป็นสายตาของนักเขียน / ร่วมด้วยช่วยกัน 2543

๐ อิสตรีอีโรติก / ปลาหลงน้ำรัก / โอเพ่นบุคส์ 2545

๐ Bookfet (เล่มปกวาดโดย เทพศิริ สุขโสภา) / ดอกไม้ย่อมรู้คุณแมลง / มติชน 2545

๐ Open House 1 พฤษภาทมิฬ / อีลินจงวงสา WHAT-NESS & WHY-NESS FOREVER / Open 2545

๐ Open House 2 ตุลาคมคะนอง / ดอกถ่าน PSYCHEDELIC / Open 2545

๐ Open House 3 มีนาอาฆาต / ไอ้แมงทับ EROPOETIC / Open 2546

๐ Open House 4 กันยาหรรษา / มะลิ SAMPAQUITA / Open 2546

๐ Open House 5 มิถุนามนุษยา / วาลดา นิรวานา-เดวี ฝันร้าย / Open 2547

๐ Open House 6 มีนาคาราโอเกะ / ผงเกลือและเม็ดทรายและคลื่น / Open 2548

๐ ใกล้จุดเยือกแข็ง / คู่รัก เขากวางอ่อน และฟืนผุ / สยามอินเตอร์บุ๊คส์ 2549

๐ ชุมนุมเรื่องสั้นที่คัดเลือกแล้วว่าเยี่ยมจากต่วย'ตูน (ยุคแรก) ๒๕๑๐-๒๕๒๐ / บันทึกจากสายตาที่มองไม่เห็นดาว (เพราะกลางคืนยังเดินทางมาไม่ถึง) / ดี.บุ๊คส์ เซ็นเตอร์ 2548

๐ ชุมนุมเรื่องสั้นที่คัดเลือกแล้วว่าเยี่ยม ๒๕๒๐-๒๕๓๐ / แอลกอฮอลิเดย์ / พี. วาทิน 2550

๐ ใต้ร่มบุญญา / ผม (ประชาชน) / สมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษา 2551

๐ ช่อการะเกด 46 / กลีบแก้ว / สำนักช่างวรรณกรรม 2551

๐ ฆาตกร (เรื่องสั้นยอดเยี่ยมนายอินทร์อะวอร์ด 2552) / แจ้ง ใบตอง ผู้ยิ่งยงแห่งสวนกล้วย + เบื้องข้างโลงของจอน บางขนุน / อมรินทร์ 2552

*ภาพปก รวมการ์ตูน "ต่วย" และเรื่องขำขันจากชาวกรุง ชุดที่ 5 จากร้านหนังสือไข่มุกด์

*ภาพปก ฟ้าน้ำหมึก จากร้านหนังสือทูโล

Collection : นินทานายกรัฐมนตรี

2011-09-11T03:36:00.002+07:00

- จัดพิมพ์โดยแพรวสำนักพิมพ์

- ถือเป็นงานรวมเล่มในยุคหลัง พ.ศ.2540 ที่มีการพิมพ์ซ้ำมากครั้งที่สุด โดยพิมพ์ซ้ำ 3 ครั้ง ภายในระยะเวลาเพียง 1 ปี 8 เดือน *

- พิมพ์ครั้งแรก พฤษภาคม พ.ศ.2542 พิมพ์ซ้ำครั้งที่ 2 เดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน และครั้งที่ 3 เดือนมกราคม พ.ศ.2544

- จากครั้งที่ 1 ถึงครั้งที่ 3 เนื้อหา-อาร์ตเวิร์ค ไม่มีการปรับเปลี่ยนใดๆ เช่นเดียวกับปกหน้า-หลังซึ่งดูเหมือนๆ กัน นอกจากตัวเลขหลังคำว่า พิมพ์ครั้งที่...

- อย่างไรก็ตาม มีจุดแตกต่างเล็กๆ อยู่ที่...ชื่อหนังสือบนปกของฉบับพิมพ์ครั้งแรก คำว่า นายกรัฐมนตรี เป็นสีน้ำเงิน ขณะที่การพิมพ์ครั้งต่อๆ มาเปลี่ยนเป็นสีขาว

* สถิติพิมพ์ซ้ำเร็วที่สุดยังเป็นรอง ใต้ถุนป่าคอนกรีท ที่พิมพ์ซ้ำ 3 ครั้ง จากครั้งที่ 1 ถึงครั้งที่ 3 ใช้เวลาเพียง 1 ปี 1 เดือน ยังไม่พูดถึงจำนวนพิมพ์ที่มากถึง 17,000 เล่ม

พักโฆษณา : บางลำภูสแควร์

2011-08-07T11:24:00.000+07:00

จาก สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ ปีที่ 8 ฉบับที่ 51 วันอาทิตย์ที่ 10 มิถุนายน 2505

วานปีศาจพูด : บทสนทนาที่ไม่เคยเผยแพร่

2011-07-11T02:12:00.002+07:00

"บทสัมภาษณ์นี้น่าจะมีอายุถึง 30 ปี..."

บางประโยคในจดหมายที่ มเหยงค์ (ประยูร บูรณะศิริ) ส่งมาถึง เรืองชัย ทรัพย์นิรันดร์ แห่งมติชน เล่าถึงต้นฉบับบทสัมภาษณ์ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ที่ส่งมาให้พร้อมกัน

มเหยงค์ เล่าว่าก่อนหน้าที่จะทราบข่าวการเสียชีวิตเพียง 2-3 วัน ขณะรื้อค้นตู้เพื่อรวบรวมต้นฉบับลายมือและต้นฉบับถอดเทปสำหรับส่งมอบให้สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยเก็บไว้เป็นสมบัติสาธารณะได้พบบทสัมภาษณ์ดังกล่าว

เป็นบทสัมภาษณ์ในกิจกรรมบรรยายความรู้ความบันเทิงให้แก่พนักงานธนาคารกรุงเทพทุกเที่ยงวันศุกร์ปลายเดือน โดยผู้สัมภาษณ์คือ พงษ์ พินิจ (พินิจ พงษ์สวัสดิ์) ซึ่งทำงานอยู่ที่ธนาคารกรุงเทพ และมีการบันทึกเสียงและถอดคำไว้ จึงส่งมาให้ เรืองชัย ในฐานะศิษย์ก้นกุฏิดูแลรักษาแทน

ตีพิมพ์ใน ศิลปวัฒนธรรม ปีที่ 30 ฉบับที่ 7 พฤษภาคม 2552 คัดมาบางช่วงตอนดังนี้

"หัวข้อเรื่องว่าอะไรนะครับ คุณพงษ์ พินิจ ผมก็ลืมไปแล้ว ถนนหนังสือ ถนนนักเขียน มันเป็นถนนจากไหนถึงไหนก็ไม่รู้ จากนนทบุรีมาถึงนี่ก็รู้สึกว่าอากาศร้อนมาก แล้วก็รถติดมาก อุณหภูมิเท่าไรวันนี้ผมก็ไม่รู้ แต่ว่าถ้าผมพูดอะไรที่มันบ้าๆ ออกไป โทษอากาศเลย ผมเป็นคนบ้าอย่างนี้แล้วตามปกติ

"จะให้เล่าถึงการเป็นนักเขียนก็คงจะเล่าไม่ได้ เพราะว่ามันมากมายเหลือเกิน ไม่สามารถจะเล่าได้ คนเราพูดเรื่องตัวเองได้ลำบากครับ เพราะฉะนั้นถ้ากรุณาถามขึ้นมา ผมจะตอบให้จะดีเสียกว่าครับ ไหนหน้าม้า เห็นว่าไว้ 4-5 คน หายหน้าไปไหนหมด งาบเงินแล้วหนี (หัวเราะ)

"ใคร่จะเรียนชี้แจงกับ คุณพงษ์ พินิจ และเรียนกับท่านผู้ฟังผู้มีเกียรติในที่นี้ไว้ด้วยว่า ในขณะนี้ผมก็มีแนวโน้มว่าไม่ได้รักผู้หญิงอย่างเดียวแล้ว กำลังเริ่มรักผู้ชาย เพื่อจะให้ทันสมัย คนเดี๋ยวนี้ต้องรักผู้ชายด้วยกันครับ ก็ไม่ถึงอเกย์ อเกย์ยังน้อยไป ผมยังเป็นไบเซ็กชวล คือรักกับผู้หญิงและผู้ชาย วันจันทร์นอนกับเมียที่เป็นผู้หญิง วันอังคารนอนกับเมียที่เป็นผู้ชาย คงจะมีความสุขมากในเวลาที่ยังเหลืออยู่ เรื่องอะไรที่จะมายอมเสียเปรียบไม่ยอมสัมผัสเพศชายด้วยกันที่น่ารัก (หัวเราะ) นี่แหละเป็นความจริงใจ ไม่ปิดบังใคร ไม่มีกฎหมายมาห้ามไม่ให้ใครเป็นไบเซ็กชวล (หัวเราะ)

"ผมบอกแล้วนะครับว่าผมเป็นคนบ้านะครับ อย่าไปโทษอากาศนะครับ มันมี 2 อย่างนะครับ ไม่ทำงานไม่เขียนหนังสือก็ทำอะไรบ้าๆ บอๆ นะครับ

"ผมชอบเดินทาง ผมเคยพูดเสมอว่าการเดินทางมันเป็นสายตาของนักเขียน ผมชอบพบผู้คน ผมชอบอะไรอย่างนั้นมันเป็นสันดานของผมเอง สันดานสาระแน คือผมเป็นคนซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมจึงเป็นเช่นนี้

"อย่างพรุ่งนี้ผมจะขึ้นรถไฟไปอุบลราชธานีคนเดียวกับกระเป๋า เทปอัดเสียงอันหนึ่ง กล้องถ่ายรูปอันหนึ่งกับปากกาด้ามหนึ่ง ผมสามารถพูดคุยกับคนทั้งขบวนรถโดยไม่รู้จักมาก่อน ผมอยากจะคุยกับใคร ผมก็คุยกับเขาเลย บางทีเขาสงสัยว่า เออ นี่ผมบ้าไปหรือเปล่า ไปถามเขาว่าลุงมาจากไหน เมื่อวานกินอะไร ปลาแดกมันแสบบ่ คือเป็นคนอย่างนั้น คือเสือก เป็นคนทะลึ่ง

"ผมเป็นคนชอบดูชีวิตมนุษย์ นี่ก็ผมเพิ่งเดินทางกลับจากอุบลฯเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ก็เดินทางรอนแรมไปในความร้อนพร้อมตีนเก่าๆ คู่นี้ ก็ผมชอบใช้คำว่าตีน ขอประทานโทษ มันชัดเจนดี (หัวเราะ) คือผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้คำว่าเท้า ไอ้เท้านี่มันพิกล ใช้ตีนนี่มันชัดมาก และผมบังเอิญตีนผมเป็นตีนที่มีคุณภาพคือทนทาน ตีนใหญ่ตีนโต ไม่ใช่ตีนขุนนาง เป็นตีนที่พร้อมจะเดินไปทุกแห่งทุนหน

"นี่สักเดือนหน้าก็ไปแอฟริกา ผมมานั่งดูรูป ดูไปดูมาถึงแม้จะดำก็มีอะไรดีๆ อยู่ (หัวเราะ) จริงๆ มีอะไรพิลึกๆ อยู่ ....ถ้าเป็นไปได้ในปลายปีก็อาจไปเอสกิโม เพราะมีเอสกิโมมีธรรมเนียมที่น่ารักมาก คือว่าถ้าไปนอนบ้านใครก็ให้ไปนอนกับเมียด้วย คือเขาบอกว่าเมียไม่สึกไม่หรอ ถ้าเพื่อนยืมมีดไปมีดมันทื่อ ถ้านอนกับเมีย เมียไม่ได้เป็นอะไร เมียมีความสุขหล่อนก็รื่นเริง เขาบอก นี่ก็เป็นประเทศที่ผมใฝ่ฝันว่าจะต้องไป พร้อมทำตัวให้แข็งแรงพอสมควรทีเดียว ไม่งั้นจะเสียสัมพันธไมตรีระหว่างไทยกับเอสกิโม (หัวเราะ) นี่แหละครับการเดินทาง

"พอไปถึงอเมริกามีความรู้สึกไม่เคารพนับถือ ไม่ค่อยเกรงใจด้วย ถากถางคนอเมริกันเล่นสนุกที่สุด ไม่มีชาติไหนเกิดมาสำหรับโดนถากถางเท่ากับคนอเมริกัน เป็นคนไร้สาระ ไม่อะไรเลยมีแต่สตางค์ มีเงินมากมายก่ายกอง มีตึกไม่รู้จะสร้างทำไม ผมก็ไม่เข้าใจตึกก็มากมายแล้วจิตใจคนก็ดำลงๆ จิตใจจืดใจก็เห็นแก่ตัวกันมากขึ้น เหมือนกับที่ผมไม่เข้ากรุงเทพฯเลย คุณอย่าแปลกใจผมไม่เคยเข้ากรุงเทพฯ น่ะ นี่ผมเพิ่งเข้ามานี่ นึกว่าเขาคงจะให้ค่าจ้างพูดบ้าง (หัวเราะ) ก็เลยบากหน้ามา

"ทีนี้ถ้าไปเมืองจีนมันนอกจากมีความรู้สึกเหมือนไปเยี่ยมญาติ ความรู้สึกอีกอย่างคือไม่กล้าไม่ค่อยดูถูกคนจีนนะฮะ เราจะไปดูถูกคนจีนไม่ได้เลย ไม่ว่าคนจีนที่เดินในฐานะเป็นคนงานคนหนึ่ง ชาวนาคนหนึ่งบนถนน หรือเป็นคนจีนที่ใช้เสื้อผ้าดีๆ

"ผมมีวิธีเล่นมหรสพกับตัวเองตลอดเวลา โดยไม่จำเป็นว่าต้องมีผู้หญิง (หัวเราะ) ทำได้ทั้งนั้น (หัวเราะ) ก็ผมไม่ได้เดือดร้อนอะไร ผมก็ประหลาดใจมีคนที่ไปด้วยกันคือไปเมืองจีนหลายๆ คนที่ผมรู้จักรู้สึกกระวนกระวายกันมาก มันไม่มีไนต์คลับ ก็ไม่เห็นน่าจะกระวนกระวาย บางคนก็เดือดร้อนผู้หญิงจีนไม่ทาลิปสติค ทำให้โลกของมันมัวหมองไป

"ทุกสิ่งทุกอย่างเรามองแล้วเราเห็นความงามได้ มันไม่จำเป็นว่าต้องมานั่งตามสถาบันของบาร์แมงหรือคริสเตียนดิออร์ ไม่จำเป็น อยู่ที่ไหนก็ได้ ทีนี้โดยเหตุผลที่ผมจะไปแอฟริกาและเอสกิโม (หัวเราะ) เรามองแลเห็นสวยมันก็สวย มันอยู่ที่จิตใจเรา มันอยู่ที่อารมณ์ ความรู้สึกของเราที่เรามองเห็นโลกมันสวยงาม มันบริสุทธิ์ใช่ไหมครับ

"แต่ถ้าวันที่ผมมาส่งดอกเบี้ยที่ธนาคารนี้ ต่อให้คุณเอาผู้หญิงสวยมาแก้ผ้า ผมก็ไม่เห็นสวย ผมจะต้องเดือดร้อนหาเงินค่าดอกเบี้ย ดีไม่ดีจะถีบตกเก้าอี้ (หัวเราะ) มันเป็นอย่างนี้ ต้องขอประทานโทษผมรู้สึกต้องพูดอย่างนี้นะฮะ

"ถ้าวันหลังอยากจะให้ผมมาพูดอีกก็เชิญ แต่มีกฎการตั้งคำถามไว้ด้วย ผมอาจจะพูดได้ดีกว่านี้ กำลังหัดพูด ตอนนี้กำลังเขินๆ อยู่ (หัวเราะ)"

ดาวน์โหลดบทสัมภาษณ์ทั้งหมด (ไฟล์ jpg) ที่นี่

'รงค์ วงษ์สวรรค์ ในแคลิฟอร์เนียเหนือ

2011-06-12T02:58:00.004+07:00

ในห้องพักที่แซน แฟรนซิสโก (ภาพจากหนังสืออนุสรณ์)

มีคำบอกเล่าและตัวอักษรของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มากมายที่ถ่ายทอดเรื่องราวการนิราศดิบยังสหรัฐอเมริการะหว่าง พ.ศ.2506-2510 คราวนี้มาฟัง(อ่าน) คนอื่นเล่าถึง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ณ ยูเอสเอ กันบ้าง

บรรพต วีระสัย หรือชื่อและตำแหน่งในปัจจุบันคือ ศาสตราจารย์พิเศษ ดอกเตอร์จิรโชค วีระสัย หนึ่งในผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง รับคำเชิญชวนจากนิตยสาร หนอนหนังสือ เขียนถึงการพบปะกับ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ในช่วงที่ไปเรียนและพำนักอยู่ในแคลิฟอร์เนีย ลงในฉบับเดือนมิถุนายน พ.ศ.2531

แม้เนื้อหาโดยรวมไม่ได้ลงรายละเอียดนักตามที่ผู้เขียนได้ออกตัวว่า "เป็นการย้อนทวนไปถึง 3 ทศวรรษ และความจำก็ดูกระท่อนกระแท่นไม่ต่อเนื่อง" แต่ก็พอให้เห็นภาพน่าสนใจในมุมของ ชุมชนคนไทยในแคลิฟอร์เนีย โดยในที่นี้จะตัดมาเฉพาะส่วนที่กล่าวถึง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ และสลับบางช่วงตอนที่เห็นว่ามีเนื้อหาเกี่ยวเนื่องกัน

......

"เมื่อคุณ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มาอยู่ที่เบอร์คลีย์นั้น ย่อมเป็นข่าวที่พวกเรารับทราบกันอย่างรวดเร็ว ทั้งนี้เพราะขณะนั้นแวดวงคนไทยในเบอร์คลีย์เป็นชุมชนขนาดเล็ก...

"ข้าพเจ้าเคยได้ยินกิตติศัพท์คุณ 'รงค์ ในฐานะนักเขียนประจำสยามรัฐ หรือสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ ต่อมาได้สนทนาถูกอัธยาศัยในเรื่องต่างๆ โดยเฉพาะเกี่ยวกับโลกแห่งวรรณกรรม ทั้งนี้เพราะข้าพเจ้าเป็นนักเรียนเตรียมอุดมศึกษาสายอักษรศาสตร์...

"คุณ 'รงค์เองอ่านหนังสือของตะวันตกมาก จำได้ที่คุณ 'รงค์ ชอบเอ่ยถึงคือ Tobacco Road ของ Erskine Caldwell นักประพันธ์อเมริกัน และ White Fang (คุณ 'รงค์ ชอบออกเสียงให้จำได้ง่ายๆ แบบไทยว่า ไว้ท์ฟาง) ของ Jack London....

"บ้านคุณ 'รงค์ อยู่ถนนอะไรนั้นจำไม่ได้ แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าอยู่ไม่ห่างจากบ้านคุณชัยกับคุณบุญศิริ (โดนม) และในช่วงต้นที่ข้าพเจ้ารู้จักกับคุณ 'รงค์ นั้น มีนักเรียนไทยอีกคนหนึ่งซึ่งไปเยี่ยมเยียนคุณ 'รงค์ บ่อยๆ ได้แก่ คุณเกียรติศักดิ์ ดุละลัมพะ

"ทั้งคุณเกียรติศักดิ์และข้าพเจ้าแม้จะต่างวัยจากคุณ 'รงค์ ค่อนข้างมากก็ตาม แต่ก็วิสาสะกันได้ดี คงจะเป็นเพราะความชอบในการขีดๆ เขียนๆ ซึ่งมีอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ในระยะ 4-5 ปี ให้หลัง คุณ 'รงค์ ได้ย้ายบ้านไปอยู่ ณ นครโอคแลนด์ ซึ่งอยู่ถัดจากเบอร์คลีย์ไปและเป็นบ้านอยู่รวมกันหลายคน...

"ที่บ้านคุณ 'รงค์ ที่เบอร์คลีย์นั้น จำได้ว่าคุณ 'รงค์ ชอบดื่มเบียร์มาก และมีกระป๋องเบียร์ที่ดื่มแล้ววางไว้มากมาย การสนทนามีเรื่องเกี่ยวกับคุณ 'รงค์ เองว่า ทำไมจึงเปลี่ยนชื่อจากณรงค์ มาเป็น 'รงค์ การมีภูมิลำเนาดั้งเดิมมาจากจังหวัดราชบุรี และได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาและการมีชีวิตเป็นนักเขียน

"คุณ 'รงค์ ได้เล่าถึงความเป็นอัจฉริยะของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ซึ่งขณะเรียนที่มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ใช้วิธีท่องหนังสือแบบทำประโยคให้คล้องจองกัน และการที่มีความสามารถอ่านจับใจความหนังสือได้เร็วมาก เป็นต้น

"คุณ 'รงค์ ซึ่งมีวงเล็บว่า "หนุ่ม" นั้น แม้ว่าจะอาวุโสกว่าพวกเราส่วนใหญ่ แต่ก็เข้าร่วมในกิจกรรมต่างๆ ทั้งในฐานะผู้ดูแลและผู้จัดกิจกรรม ในฐานะเป็นผู้ดูแลและผู้ร่วมสังสรรค์ส่วนใหญ่จะเป็นกิจกรรมกีฬา แคลิฟอร์เนียได้ชื่อว่าเป็นมลรัฐทอง อากาศดีเกือบตลอดปี ดังนั้น นักเรียนไทยมักเล่นกีฬาร่วมกัน กีฬาหนึ่งได้แก่ โบวลิ่ง

"กิจกรรมที่คุณ 'รงค์ มีบทบาทช่วยมาก ได้แก่ การทำหนังสือ ซึ่งช่วยทั้งโดยตรงและโดยอ้อม ข้าพเจ้าเคยรับทำหน้าที่เป็นสาราณียกรของหนังสือประจำปีเล่มแรกของสมาคมไทยในแคลิฟอร์เนีย (TAC - Thai Association of California) มีชื่อว่า 'อัสดง' ซึ่งหมายถึงการที่แคลิฟอร์เนียอยู่ทางฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา คุณ 'รงค์ ได้แนะนำให้ออกแบบรูปเล่มเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัส ...หนังสือที่คุณ 'รงค์ มีบทบาทโดยตรงได้แก่วารสาร (เชิงรายสะดวก) ของสมาคมไทยในแคลิฟอร์เนีย

"โดยที่คุณ 'รงค์ เป็นผู้ที่มีผู้รู้จักแพร่หลายแม้ในวงนักวิชาการชาวต่างประเทศซึ่งสนใจวรรณกรรมไทย ดังนั้นต่อมาคุณ 'รงค์ จึงได้มีที่ทำงานอยู่ที่ภาควิชามานุษยวิทยา (anthropology) ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย โดยทำงานร่วมกับ ดร.เฮอร์เบอร์ด ฟิลลิปส์

"ต่อมาคุณ 'รงค์ ได้ย้ายจากฝั่งเบอร์คลีย์ไปยังฝั่งนครซานฟรานซิสโก... ได้ทำตนเข้ากับนครนี้อย่างดี ดังปรากฏในงานเขียนต่างๆ โดยเฉพาะในเรื่อง 'ใต้ถุนป่าคอนกรีท' คุณ 'รงค์ เช่าบ้านอยู่กับ คุณนรา เขียวแก้ว (ทำงานอยู่องค์การโทรศัพท์ขณะนี้) และ คุณสงคราม (เข้าใจว่านามสกุลพยุงพงศ์) และอาจมีคนไทยอื่นๆ อีก

"คุณ 'รงค์ ชอบศึกษาชีวิตคนอเมริกันในมิติต่างๆ และได้ไปพำนักอยู่ใน แอล.เอ.ระยะหนึ่ง คุณ 'รงค์ เคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับการถ่ายทำภาพยนตร์ของฮอลลีวู้ดเสริมต่อจากเรื่อง เมืองมายา ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เข้าใจว่า คุณ 'รงค์ คงได้เข้าไปคลุกคลีในระยะใกล้ชิดพอควร

"ก่อนกลับประเทศไทยหลังจากใช้ชีวิตอยู่ในแคลิฟอร์เนียเหนือหลายปี คุณ 'รงค์ มาพำนักอยู่ที่นครโอคแลนด์ ซึ่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของนครซานฟรานซิสโก จำได้ว่าได้คุยทางโทรศัพท์กับคุณ 'รงค์ และเล่าถึงการจะแวะเยี่ยมญี่ปุ่นก่อนกลับไทย คงประมาณปี ค.ศ.1967 (พ.ศ.2510) ..."

ภาพของเขา : ระเบียงภาพ พ.ศ.2504

2011-05-27T02:03:00.002+07:00

จาก ชาวกรุง ปีที่ 11 เล่มที่ 3, ธันวาคม พ.ศ.2504

ชำระข้อมูลการพิมพ์ : มาเฟียก้นซอย

2011-05-15T13:35:00.008+07:00

ว่ากันถึง มาเฟียก้นซอย คงต้องขอยืมบางประโยคของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มาอธิบายถึงความเป็นมา

เป็นบางประโยคจาก จดหมายเปิดผนึก จาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ถึง เรืองเดช จันทรคีรี ร่อนลงมาจากสวนทูนอิน ลงวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ.2532 ตีพิมพ์เปิดหัวเมื่อคราวจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นกกระดาษ พ.ศ.2532 และสำนักพิมพ์ยุคสมัย พ.ศ.2535 (เราไม่ระบุว่าครั้งที่เท่าไร เพื่อกันการสับสน)

ซอนนี่ พงษ์ เฟรด บุญมา ไมเกิ้ล ล้วน 3 คนนี้เกิดจากมดลูกอะไร?

ขอตอบว่าความหมั่นไส้

...........

ใช่--เราคงหมั่นไส้ไอ้มาล็อน แบรนโด ค่อนข้างหนักหนาในเวลานั้นกับการอมก้อนสำลีไว้ในปากแล้วเอื้อนเหงือกพูดในบทบาทของ godfather เปล่า! ไม่หมั่นไส้ มาริโอ พูโซ่ ผู้เขียน แต่รักและนับถือจึงอยากล้อเล่น เวลาไล่เรียงกันนั้นจึงคิดบทบาทก้นซอยของ มหาอู้ สัปเหร่อยันต์ เดอร์ตี้ เรือง โรเบอร์ท แหวง และเขียนออกมา

ลงต่อเนื่องผ่านคอลัมน์ หันหน้ามาทางนี้พบ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) ในนิตยสาร หนุ่ม'73 และ หนุ่ม'74 ระหว่าง พ.ศ.2516-2518 ก่อนจะจบบทสุดท้ายเมื่อตัวละคร แฟร้งค์ สำรวย เดินเข้ามาในฉาก

ประโยคต่อมาใน จดหมายเปิดผนึก ให้ความกระจ่างในเรื่องนี้ว่า

คำถามข้อต่อมาว่า แฟร้งค์ สำรวย (ผู้มีหัวคิด) เดินผิวปากเข้ามาสองบรรทัดแล้วทำไมถึงบทจบก่อนเขารับบทบาท?

นี้น่าบันทึกไว้ในวงการเขียน ว่าเราบังเอิญหงุดหงิดกับบรรณาธิการนิตยสารรายเดือนฉบับนั้นใน พ.ศ.นั้น เขาผู้เป็นทั้งเจ้าของหรือนายทุนคนเดียวกัน เขาเล่นไพ่คืนละนับแสนบาท ขี่รถยนต์คันโตกว่าโบ๊ทเฮ้าส์ผุพังเกยเลนก้นคลองของ ไปล่ ณ คลองเตย และเขาตีกระหรี่ราคาแพงแบบเอาฟ่อนธนบัตรอุดรู แต่เขาฝืดเคืองกับเงินค่าต้นฉบับราคาบทละ 750 บาท ชีวิตของนักเขียน (ไอ้บักหำน้อยผอมเหมือนเงาและมาดามวารินชำราบมองข้าวสารเม็ดสุดท้ายพลางสะอื้น...) เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากด่าแม่--ง และหารือกับแฟร้งค์ สำรวย ถึงการเปลี่ยนฉาก ขอร้องให้เขากลับบ้านนอนรอรับบทบาทในนวนิยาย ผู้ดีน้ำครำ

ไล่เรียงการรวมพิมพ์เป็นเล่มจนถึงปัจจุบันได้ดังนี้

2518 สำนักพิมพ์ผ่านฟ้าพิทยา

2521 สำนักพิมพ์เอส. เค. พับลิชชิ่ง
2530 สำนักหนังสือสายคำ
2532 สำนักพิมพ์นกกระดาษ (พิมพ์ครั้งที่ 4)
2535 สำนักพิมพ์ยุคสมัย (พิมพ์ครั้งที่ 5)
2543 แพรวสำนักพิมพ์ (ระบุพิมพ์ครั้งที่ 4)
2550 แพรวสำนักพิมพ์ (ระบุพิมพ์ครั้งที่ 5)

ครั้งล่าสุดรวมพิมพ์อยู่ใน 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) นิรันดร์กาล แพรวสำนักพิมพ์ พ.ศ.2552

เห็นได้ว่ามีการระบุ พิมพ์ครั้งที่ 4 และ พิมพ์ครั้งที่ 5 ซ้ำซ้อน โดยทั้งสองครั้งที่ซ้ำซ้อนจัดพิมพ์โดย แพรวสำนักพิมพ์ แทนที่จะเป็นการพิมพ์ครั้งที่ 6 และ 7 ต่อเนื่องจากการพิมพ์ครั้งที่ 5 โดยสำนักพิมพ์ยุคสมัย

ถามว่า...นี่คือความผิดพลาด-คลาดเคลื่อนโดยไม่รู้หรือ? อาจเป็นเช่นนั้นเพราะถือเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้ แต่ก็น่าคิดว่าระดับ แพรวสำนักพิมพ์ จะหลงหูหลงตาไปถึง 2 ฉบับเชียวหรือ อย่างน้อยไม่น่าพลาดฉบับของ สำนักพิมพ์นกกระดาษ เพราะราว 1-2 ปีนั้น นกกระดาษพิมพ์ผลงานของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ออกมาถึง 5 เล่ม

หรือจะเป็นการนับข้ามโดยเจตนา...?!?

เพราะบังเอิญว่าฉบับพิมพ์ของ นกกระดาษ และ ยุคสมัย ซึ่งถูก แพรวสำนักพิมพ์ ข้ามไปนั้น มีข้อแตกต่างจากฉบับพิมพ์อื่นๆ อยู่ที่การตัดทิ้งเรื่องสั้นชุด ตำบลที่น่ารักของเรา จำนวน 8 เรื่อง เหลือเฉพาะเรื่อง มาเฟียก้นซอย ขณะที่ แพรวสำนักพิมพ์ ซึ่งเห็นว่าเรื่องสั้นชุดดังกล่าวเป็นภาคหนึ่งของเรื่องมาเฟียก้นซอย เมื่อนำกลับมารวมพิมพ์ไว้ด้วยจึงนับครั้งต่อจากการพิมพ์ครั้งที่ 3 ข้ามสองฉบับที่ไม่สมบูรณ์ไป

หากเป็นเช่นนี้จริง การนับข้ามเหมือนไม่เคยมีการพิมพ์สองฉบับก่อนหน้าก็น่าคิดว่าเหมาะควรหรือไม่เพียงใด เพราะธรรมเนียมการบันทึกประวัติการจัดพิมพ์หนังสือ แม้มีฉบับที่มีเนื้อหาไม่สมบูรณ์ยังต้องนับเป็นการพิมพ์ครั้งหนึ่งด้วย ส่วนจะหมายเหตุต่อท้ายเช่นใดก็อีกเรื่องหนึ่ง

อย่างน้อย...ฉบับของ นกกระดาษ และ ยุคสมัย มี จดหมายเปิดผนึก ของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (เขียนในวันคล้ายวันเกิดเสียด้วย - 20 พ.ค.2532) เกริ่นนำถึงที่มาที่ไปของเรื่อง มาเฟียก้นซอย รวมพิมพ์ไว้ ขณะที่การพิมพ์ครั้งอื่นๆ ไม่มี

แถมฉบับของ ยุคสมัย ยังแนบท้าย จดหมายเปิดผนึก ด้วย อัตชีวประวัติอย่างย่นของผู้เขียน ซึ่งนับรอบวันเกิดมาถึงวันที่ 20 พฤษภาคม 2535 หรือ 28 ปี 384 เดือน (HA-HA)

หมายความว่าผู้เขียนเองก็รับรู้ว่ามี มาเฟียก้นซอย สองฉบับนี้อยู่บนโลก

ฝ่าย แพรวสำนักพิมพ์ เคยจัดพิมพ์ ปีนตลิ่ง (พิมพ์ครั้งที่ 4) โดยตัดทิ้งเรื่องสั้นอื่นๆ จากการพิมพ์ครั้งแรกออก 4 เรื่อง แต่ยังระบุครั้งการพิมพ์ต่อเนื่องจากฉบับพิมพ์ของ นกกระดาษ (พิมพ์ครั้งที่ 2) และ ฅนวรรณกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 3) ซึ่งตัดทิ้งเรื่องสั้นดังกล่าวออกเช่นกันมาแล้ว จะใช้อีกมาตรฐานกับ มาเฟียก้นซอย ก็กระไรอยู่

ทั้งหมดนี้เราจึงสรุปแบบมองในแง่ความน่าจะเป็น ว่ากรณีของ มาเฟียก้นซอย เป็นการนับครั้งการพิมพ์คลาดเคลื่อนของ แพรวสำนักพิมพ์ (ไม่ใช่การนับข้าม)

และหากมีการจัดพิมพ์อีกครั้งในอนาคตควรจะนับเป็นการพิมพ์ครั้งที่ 8 ต่อไปเลย หรือครั้งที่ 9 หากนับรวมเล่ม 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) นิรันดร์กาล

เกร็ดเพิ่มเติม

- การจัดเรียงเรื่องใน มาเฟียก้นซอย จะเริ่มจากเรื่องสั้นชุด ตำบลที่น่ารักของเรา จำนวน 8 เรื่อง แล้วค่อยปิดท้ายด้วย มาเฟียก้นซอย แต่ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ของ เอส. เค. พับลิชชิ่ง เป็นฉบับเดียวที่สลับเอาเรื่อง มาเฟียก้นซอย มาไว้ตอนต้น แล้วค่อยต่อด้วยเรื่องสั้นชุด ตำบลที่น่ารักของเรา จำนวน 8 เรื่อง

ว่าด้วย หอมดอกประดวน (2)

2011-04-27T01:02:00.005+07:00

'รงค์ วงษ์สวรรค์ คงเป็นหนึ่งในนักเขียนไม่กี่คนที่ผลงานประเภทนวนิยายของเขาแม้จะเคยตีพิมพ์ในนิตยสารและผ่านการรวมเล่มมาแล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ยังมีผู้นำมาเผยแพร่ต่อเนื่องบนหน้านิตยสารอีกคำรบ

หลงกลิ่นกัญชา ตามด้วย ดอกไม้กับงูพิษ (หรือ ดอกไม้และงูพิษ) ใน The Quiet Storm ยุค อารี แท่นคำ

ใต้ถุนป่าคอนกรีท ใน ฟ้าเมืองทอง ยุค นิรันศักดิ์ บุญจันทร์

ดลใจภุมริน ใน GM ราว พ.ศ.2537

รวมไปถึง หอมดอกประดวน ใน Penthouse

Penthouse ลง หอมดอกประดวน ต่อเนื่อง 4 ฉบับ ตั้งแต่ฉบับเดือนมีนาคมถึงฉบับเดือนมิถุนายน พ.ศ.2538 โดยเรียงลำดับ 4 ฉบับ 4 บท เหมือนเรื่องสั้นที่เป็นอิสระจากกัน

- ผู้หญิงในห้องเลขที่ 13
- นวลพนอ อรไท
- กิ่งอุไร ประดวน
- ผการาย นุช

โดยบทสุดท้าย ผการาย นุช ฉบับเดือนมิถุนายน เป็นฉบับครบรอบ 1 ปี ของ Penthouse Thai Edition พอดี ในเล่มนอกจากจะได้อ่านบทสุดท้ายดังกล่าวแล้ว ยังมีบทสัมภาษณ์ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ โดย ขุนทอง อสุนี ณ อยุธยา ในชื่อ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ พญาอินทรีแห่งวงการน้ำหมึก ความยาว 8 หน้ากระดาษด้วย

เกร็ดเพิ่มเติม

นวลพนอ อรไท เป็นตัวละครให้ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ อีก ในเรื่องสั้น นวลพนอ อรไท นินทาผัว รวมอยู่ในเล่ม แดงรวี ฉบับพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ.2514 เป็นเรื่องสั้นขนาดยาวคล้ายๆ จะเป็น "ส่วนขยาย" ให้แก่ตัวละคร นวลพนอ อรไท ใน หอมดอกประดวน (เรายังไม่มีข้อมูลว่าเรื่องนี้เขียนขึ้นเมื่อใด)

แต่นอกจากชื่อเหมือนกัน เป็นแม่หม้าย ผู้มี อกสามสิบแปด อายุสามสิบหก เหมือนกันแล้ว เรื่องราวอื่นๆ ทำให้เธอเป็นคนละคนกัน เนื่องจาก นวลพนอ อรไท ใน หอมดอกประดวน หลังหย่าร้างจากสามีนักการละคร เธอเปลี่ยนเพื่อนชมมากหน้าโดยไม่เคยแต่งงานอีกเลย ขณะที่ นวลพนอ อรไท ใน นวลพนอ อรไท นินทาผัว เรื่องราวนินทาจบลงที่การหย่าร้างกับผัวคนที่ 25 !

พักโฆษณา : มิถุนายน มณี

2011-04-19T15:32:00.000+07:00

ช่วงนี้ขาดการอัพเดทบล็อกไปบ้าง ขออภัยทุกท่านที่ติดตาม

จาก ฟ้าเมืองไทย ฉบับที่ 14 พ.ศ.2512

นาฑีที่ถูกทาบทามเป็นรัฐมนตรี

2011-03-27T12:36:00.004+07:00

คนแบบ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) รับเชิญเป็นรัฐมนตรี

มิถุนายน 2525 จันทร์ 12.15 น. ผมนั่งกินเหล้าแค็มปารีผสมโซดาประดับมะนาวฝานในห้องจามจุรี อิมพีเรียล และรอผู้หญิงบางคน...! เหล้าองุ่นอิตาลีสกุลนี้สวยเหมือนกุหลาบแต่กลิ่นเหมือนรากไม้เผาไฟดองแอลกอฮอล์ รสนวลและดีกรีอ่อนลูบไล้อารมณ์ในเวลาที่ไม่ต้องการความรุนแรงของวิสกี้ ผู้หญิงคนนั้นผมไม่อยากให้หล่อนมาพบเวลาเที่ยงตรง หล่อนควรมาสายสิบนาทีหรือสิบห้านาทีเพื่อใครและใครที่มาถึงก่อนสังคมกรุงเทพฯ-มีโอกาสได้มองความสวยของหล่อน ผมไม่หวงถ้าใครอยากเล่นรักกับหล่อนบ้างด้วยสายตา แต่ผมจะไม่ยินยอมให้ใครล่วงล้ำหล่อนมากกว่านั้น...! ผมไม่แยแสกับนินทาว่าร้ายของสังคม ทั้งที่เป็นความจริงว่าผมถูกรบกวนความเป็นส่วนตัวเสมอในการใช้ชีวิตแบบของผม ผู้คนที่ไม่พยายามปลดปล่อยตัวเองสู่วงจรเสรีภาพแห่งความรัก และรวมทั้งผู้คนประเภทมือถือสากปากคาบคัมภีร์ พากันถือสิทธิ์โดยไม่ชอบธรรมเพื่อจะกำหนดขอบเขตศีลธรรมของผู้อื่น

เพื่อนบางคนผู้กลับจากปารีสเคยถามว่า

"สังคมบางด้านของกรุงเทพฯเป็นอย่างไร"

ผมยักไหล่

"ครับ-ก็คงเหมือนยี่สิบปีก่อนน่ะแหละคุณ...! เศร้ากว่าเม็ดน้ำตา! กลุ้มกว่าเม็ดแอสไพริน! ผู้คนระดับไฮท์โซไซเอตี้สนใจกับเรื่องผัวเมียคนอื่นมากกว่าของตัวเองในห้องนอนที่บ้าน! และมักทึกทักว่าความเป็นเพื่อนระหว่างเพศจะต้องมีอะไรแฝงเร้นทุกกรณี! ครับ-มันค่อนข้างอันตราย...ถ้าคุณชวนผู้หญิงดินเนอร์สองต่อสอง! อันตรายจากพิษน้ำลายในปากสังคม!"

ผมตอบอย่างนั้น แต่ผมพร้อมจะตอบโต้ทุกรูปแบบกับใครก็ตามผู้พยายามล่วงละเมิดสิทธิ์

เปล่า! ผมไม่ใช่เพลย์บอยตามที่หมายถึงโดยมาตรฐานของนิตยสารฉบับนั้น ผมเป็นผู้ชายบางคนเท่านั้น ผมรักดอกไม้ ผมรักเหล้าสกุลดี ผมรักเพลงแจ๊ซซ์และผมรักกัญชา ผมรักรถยนต์ และผมรักผู้หญิง

เวลากินเหล้าผมพูดเกี่ยวกับการเมืองบ้าง แต่ผมก็ไม่ปฏิเสธจะพูดถึงแม่ม่ายบางคน หล่อนจบชีวิตสองคืนก่อนโดยเจตนากินแวเลี่ยมเกินพิกัดของมิลลิแกรมที่นายแพทย์อนุญาตให้กล่อมประสาท ชีวิตขาดรสรักและรสสวาท ความสวย-ความร่ำรวย-ความเป็นผู้ดี-และความมีจิตใจงดงามไม่มีผลตอบแทนอย่างยุติธรรมกับหล่อนบ้างเลย หล่อนไม่ใช่เหยื่อคนแรกและคนสุดท้ายของสังคม ผมพูดถึงหล่อนด้วยความคารวะกว่าผู้ชายบางคนมีความรู้สึกกับโอลีฟว์ในแก้วมาร์ทินีของเขา

แค็มปารีผสมโซดา...

ผมครุ่นคิดถึงผู้หญิงอีกคน ผมเพิ่งเขียนถึงหล่อนใน-นินทากรุงเทพฯ เดลินิวส์ ฉบับวันจันทร์ที่ผ่านมา

๐ ลานา เทอร์เนอร์ 62 กะรัต ดาราฮอลลีวู้ดและผู้หญิงสวยไม่เคยโรยกลีบ พูดหลายประโยคด้วยความจริงใจกับชีวิต "ดิฉันกับเซ็กส์ไม่ใช่ของอย่างเดียวกันค่ะ..." การแต่งงานเจ็ดหนและการเล่นรักกับผู้ชายหลายคนนั้นไม่หมายถึงความสุขและเสพย์สม หล่อนผิดหวังกับใครหลายคน และหล่อนได้เพียงบางอย่างจากบางคนและไม่ได้อะไรบ้างเลยก็มีเหมือนกัน! หล่อนไม่โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองเท่ากับไม่ใช่ความผิดของเขา! ผู้ชายบางคนหล่อนไม่รักเขาแต่เขาบูชาหล่อน (และบางคนกลับกัน) ในบัญชีรายชื่อผู้ชายเหล่านั้นรวมทั้งมิลเลียนแนร์ โฮเวอร์ด ฮิวจ์ นักกล้าม เล็กซ์ บาร์เคอร์ นักเล่นรัก ไทโรน พาวเวอร์ อาร์ตี้ ชอว์ โรเบอร์ท อิทัน และนักเลงมาเฟีย จอห์นนี่ สต็อมพินาโต้ แต่หล่อนปฏิเสธเกี่ยวกับคล้าร์ค เกเบิ้ล หล่อนพูดว่า "งานเป็นงาน! ดิฉันไม่เล่นรักกับผู้ชายที่ดิฉันนับถือค่ะ!"

การนินทาของผมไม่ว่าร้าย!

และไม่พยายามสร้างความปวดร้าวให้กับผู้ถูกนินทา!

นี้ผมถือเป็นจรรยาบรรณ!

12.30 น. ผมรู้สึกว่ากำลังถูกมองโดยใครบางคนจากสทูลหน้าบาร์ และหล่อนเป็นผู้หญิงประกายตาสีขาบ (บลู) ผมยิ้มกับหล่อนตามมารยาท ยิ้มแบบสุภาพบุรุษที่แขวนเน็คไทไว้กับคอเชิ้ร์ท หล่อนยิ้มตอบบนริมฝีปาก และเบี่ยงก้นลงจากสทูลนั้นเดินมา...

"ขอโทษ-ดิฉันรบกวนคุณหรือเปล่า?"

"......!" ผมยักไหล่

"เพื่อนบางคนแนะนำว่าดิฉันควรมองคุณค่ะ ดิฉันลงมาจากห้องหมายเลข 204 สิบกว่านาทีแล้ว นานพอจะสร้างจินตนาการกับความเคลื่อนไหวของคุณ..."

สำเนียงในประโยคบอกว่าหล่อนควรเป็นผู้หญิงอังกฤษ

"เชิญนั่ง-ถ้าไม่รังเกียจว่านาทีไหนก็ได้เพื่อนผมจะมาตามนัดหมาย"

"เกิร์ลเฟร็นด์?" หล่อนยิ้ม

"เพื่อน และบังเอิญหล่อนเป็นผู้หญิง!"

ผมยิ้มตอบด้วยแววตาของหมาจิ้งจอกป่าคอนกรีต

"ซูซี่ ฟิกจิส ชื่อของดิฉันค่ะ"

หล่อนนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามพร้อมกับมือถือเหยือกเบียร์

".........." ผมแนะนำตัวเองบ้าง

"ดิฉันเป็นฝ่ายหาผู้แสดงให้กับกองถ่ายภาพยนตร์ - ไซก็อน"

ตำแหน่งของหล่อนหมายถึง-casting director

ไซก็อน-ไซง่อน-SAIGON

ผมเคยอ่านพบบนหน้าหนังสือพิมพ์ว่าบริษัท Thames-T.V. ยกกองถ่ายมาพักบนชั้นสองของอิมพีเรียล ดาราและผู้กำกับการแสดง และผู้ร่วมงานหลายระดับจากช่างแต่งหน้าถึงช่างไฟและช่างไม้ จำนวนหลายสิบคนเดินกันขวักไขว่บนล็อบบี้ ในบาร์พี้พ-อินน์ ในจิมมี่'ส คิชเช็น และคืนวานใน ทิวดอร์ กริลล์ รูม อากร ฮุนตระกูล ผู้ประสบความสำเร็จกับธุรกิจโรงแรมนี้เปิดแชมเพญให้กับวันเกิดของใครบางคนซึ่งเป็นนักแสดงระดับดารา

และ-ผมไม่รู้อะไรมากกว่านั้น

"ค่ะ-ดิฉันกำลังมองหาบุคลิกแบบคนรวยมหาศาลและมีอำนาจแต่ใบหน้าของเขาแบบเอเชี่ยน คนที่มีภาระมากมายแต่ดูผิวเผินเหมือนไร้สาระ เขาเป็นนักการเมืองระดับสูงนะคะ แต่เขาใช้เวลาในกระทรวงน้อยกว่าในสโมสรกับเหล้า ไพ่ และผู้หญิง! เขาเป็นคนทรยศเพื่อนและคนโกงประชาชน! เขาไม่เคยไว้วางใจใครแม้แต่ตัวเองหรือพระในโบสถ์! แต่เขาไม่สำนึกในบาป! เขาฉลาดเหมือนงูพิษในป่าดิบแต่ในบางด้านของสีสันเป็นผู้ชายมีเสน่ห์! ค่ะ-บุคลิกแบบเพลย์บอย และเขาเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศ!"

"คุณพบใครคนนั้นหรือยัง?"

"ดิฉันกำลังพูดกับเขาแล้วค่ะ!"

"...!" ผมสบถก่อนเรียกหล่อนอย่างถือวิสาสะ "ซูซี่-รู้ไหมคุณกำลังพูดกับใครนาฑีนี้?"

"ไม่-อือม์...งานของดิฉันบางทีก็ไม่มีเวลาจะสอบถามอะไรกับใครมากนัก คุณคงไม่คิดว่าดิฉันจาบจ้วงเอากับคุณเกินควรนะคะ และไม่มีมารยาท ขอโทษ-คุณเป็นใคร?"

"ผมก็ไม่เคยแน่ใจว่าผมเป็นใครแท้จริง!" ผมยักไหล่เย่อหยิ่ง "แต่ผมเคยได้ยินหลายคนพูดกันว่าผมเป็นนักเขียน..."

"......!"

"วันเวลาผ่านมา และผมโดนกล่าวหาว่าเป็นนักเขียนอาวุโสของประเทศนี้"

"..........!"

ซูซี่ ฟิกจิส นิ่งก่อนลูบนิ้วลบฟองเบียร์บนริมฝีปาก

หมายเหตุ : งานเขียนในนิตยสารโลกดารา ปีที่ 13 ฉบับที่ 300, 31 ตุลาคม พ.ศ.2525 ซึ่ง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เล่าถึงตอนที่ถูกทาบทามให้รับบทรัฐมนตรี ในหนังสำหรับฉายทางโทรทัศน์ของอังกฤษเรื่อง Saigon: Year of the Cat (1983) ของผู้กำกับ สตีเฟ็น เฟรียส์

สำหรับ ซูซี่ ฟิกจิส (Susie Figgis) ที่กล่าวถึง ทุกวันนี้ยังเป็น Casting Director ที่ประสบความสำเร็จและเป็นที่เคารพนับถือในแวดวงหนังอังกฤษ เป็น Casting Director ขาประจำให้กับ นีล จอร์แดน (The Crying Game) หลายเรื่องของ ทิม เบอร์ตัน (Alice in Wonderland) และร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดังนับไม่ถ้วน หนังเรื่องล่าสุดที่เธอมีส่วนร่วม (Casting by) ซึ่งเข้าฉายในไทยคือ The Tourist (2010) ที่มี จอห์นนี่ เด็ปป์ ประกบกับ แองเจลินา โจลี่

แสบสันต์ UNSEEN

2011-03-05T03:48:00.006+07:00

หมายเหตุ : งานเขียนจากคอลัมน์ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) แสบสันต์ ในหนังสือพิมพ์เสียงปวงชน ฉบับวันเสาร์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ.2519 ซึ่งไม่ได้รวมอยู่ในหนังสือ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) แสบสันต์ (2521)

การถกเถียงอย่างฟุ่มเฟือย

หลังจากดับไฟทุกดวง ให้เหลือเพียงสีหม่นของกลางคืน และเงารำไรของต้นไม้ ข้าพเจ้าเกือบเผลอร้องเพลง ถ้าเพื่อนบางคนไม่ชิงร้องก่อนในทำนองแหบเศร้าคร่ำครวญ เราได้ผ่านการถกเถียงกันมาอย่างยับเยินดูเหมือนเรามี(และไม่มี) เหตุผลจะถกเถียงกันอย่างฟุ่มเฟือย

“ผมไม่เคยเชื่อถือการทำงานของค็อมพิวเตอร์เลย”

บางคนพูดในกังวานดูแคลน

และบางคนท้วง “แต่การเดินทางไปเหยียบดวงจันทร์จะเป็นไปไม่ได้ ถ้าไอ้สมองห่-เหวนี่มันไม่ช่วยเหลือ”

“ผมไม่วายรู้สึกว่ามันดูถูกความเป็นคนของเรานี่หว่า!”

เท่านั้นเราก็ถกเถียงกันได้นานหลายนาฑี

ในบางนาฑีเราย้อนคารมกลับมาประณามป่าคอนกรีท

“มันทำให้กรุงเทพฯ ระอุอ้าว” บางคนว่า

“แต่คุณก็จะปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็นการบันดาลความเจริญ เชื่อผมเถอะน่ะ คุณจะปฏิเสธอะไรอีกสารพันไม่ได้ กรุงเทพฯของเราแคบลงเพราะคนมากขึ้น และราคาที่ดินแพงวายปราณ ตึกสูงๆ มันก็จำเป็น”

“ผมคิดถึงกระท่อมและลำประโดง”

“ก็ไม่มีใครหวงห้ามถ้าคุณจะไปอยู่กลางทุ่งนา แล้วตื่นตีสองเดินมารอรถประจำทางริมถนน มาทำงานในกรุงเทพฯ”

เราเกือบเตะปากกัน เพราะจากตึกถึงกระท่อมแล้วก็มีปัญหาระหว่างคนรวยกับความจนเข้ามาแทรกแซง

บางคนพยายามจะพูดให้เชื่อว่าเขาบูชาความจน ในขณะที่ลมหายใจของเขาอวลกลิ่นสก๊อทช์วิสกี้

เรายังถกเถียงกันอีกในนาทีต่อมาและต่อมา

“ผมขายความคิด..” ใครคนนั้นพูด “มันเป็นความคิดอันหรูหรามากกว่าที่ใครได้เคย...ค้นคิดกันออกมา”

“ได้ราคาดีไหม?”

เขายิ้มสร้อย “มันไม่มีราคาเลย คนทุกวันนี้โง่บัดซบ! โง่จนไม่ยอมทำความเข้าใจกับความคิดของผม”

“อะไรคือความคิดของคุณ?”

“มันก็คืออะไรที่คุณไม่เคยคิดนั่นแหละ” เขาตอบเย่อหยิ่ง “คุณมันงมงายอยู่กับความคิดเก่าๆ ของสังคมฟอนเฟะ จมอยู่ในปลักแห่งอบายมุข โดนตรึงอยู่ในตาข่ายของความร้อนรนทางกามคุณ ไม่แยแสเลยหรือว่าเรากำลังอยู่ในยุคสมัยของความสับสนอลหม่าน แต่คุณเดินถอยหลังหนีแสงสว่างแห่งปัญญาเข้าไปสู่ความมืด โธ่เอ๋ย-คุณใช้พลังผนึกอยู่บนเตียงมากกว่าจะแปรมันให้เป็นประโยชน์ต่อสังคม ทำไมคุณไม่เดินแหกม่านประเพณีออกไปอย่างองอาจ และเข่นฆ่าทำลายความคิดอันล้าหลังของบรรพชน น่าสงสาร! ผมอยากสงสารคุณเหลือเกินที่ยังยึดมั่นอยู่กับความกตัญญูรู้คุณ บ้า! คุณยกย่องอดีต แต่ประเมินราคาของอนาคตถูกเหลือเกิน คุณไม่สนใจกับอนาคตบ้างเลย เพราะฉะนั้นคุณจึงไม่สนใจผม ไม่สนใจในความคิดของผม รู้ไหม? ผมนี่แหละโว้ยคืออนาคต”

เราอนุญาตให้เขาพูดจนสีบนใบหน้าเปลี่ยนจากแดงระเรื่อเป็นแดงข้นของกลีบกุหลาบ

แล้วเราค่อยทยอยกันกลับ ทิ้งเขาไว้ให้ถกเถียงกับตัวเองแต่ลำพัง

ถ้าเขาคิดว่ามันเป็นสิทธิ์ของเขาจะแสดงความคิด เราก็มีสิทธิ์จะระแวดระไวไม่ให้เขาล่วงล้ำเข้ามาในแวดวงความคิดอันสุจริตต่อมาตุภูมิของเรา ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และวันพรุ่งนี้

พักโฆษณา : กรกฎาคม โกเมน

2011-02-12T00:53:00.000+07:00

จากด้านในปกหลังหนังสือ ชมรมนินทาเมีย, สนพ.ประพันธ์สาส์น พ.ศ.2512

จิ๋ว บางซื่อ vs. จ๋อ บางซ่อน

2011-02-07T05:06:00.004+07:00

ตั้งชื่อออกแนวบู๊สักเล็กน้อย อันที่จริงเป็นความน่ารักระหว่างคนทั้งสองมากกว่า

เนื่องจากได้อ่านคำนำผู้เขียนในหนังสือ บรรเลงรมย์ (พ.ศ.2519) ของ จิ๋ว บางซื่อ นามปากกาของ แพทย์หญิงโชติศรี ท่าราบ (เนือง, แกลตา, ณ เพ็ชรภูมิ, หนูเหน็ง) ผู้ที่ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ กล่าวถึงใน พูดกับบ้าน ว่า "เทริดไว้เป็นความรักความนับถืออย่างสูง"

เป็นคำนำจากคราวพิมพ์ครั้งแรกขณะยังใช้ชื่อหนังสือว่า กลางกรุง ย้อนไปตั้งแต่ พ.ศ.2503 ซึ่งบุคคลที่มีส่วนสำคัญในการจัดพิมพ์คราวนั้นก็คือ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

"...ที่จริงการเตรียมหาต้นฉบับเก่าๆ ที่เขียนไว้แล้ว เอามารวบรวมและเรียงลำดับเพื่อเข้ารูปเล่มนั้น ไม่ได้เสียเวลามากมาย และไม่ต้องออกแรงเพิ่มเติมจากที่เคยออกอยู่เป็นประจำวันแต่อย่างใดเลย แต่ที่มารู้สึกตัวว่าแรงงานส่วนเกินของตนชักจะสิ้นเปลืองไป ก็ในตอนเริ่มต้นจัดทำ โดยได้เกิดการโต้แย้งกันเล็กน้อยระหว่างข้าพเจ้ากับ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ผู้บุญพาหรือเวรกรรมจำเพาะให้มาอาสา edit หนังสือเล่มนี้ เกี่ยวกับการเรียงลำดับเรื่องต่างๆ ที่ข้าพเจ้าเขียนมาแล้ว

"คุณ 'รงค์ มีความเห็นอย่างหนึ่ง แต่ข้าพเจ้าผู้เขียนมีความเห็นอีกอย่างหนึ่ง แม้ว่าคุณ 'รงค์ จะมีความรู้เรื่องดนตรีคลาสสิคอยู่ในขั้นอนุบาล แต่ความรู้ในการเขียนหนังสือ ตลอดจนการจัดทำรูปเล่มหนังสือ คุณ 'รงค์ ก็มีอยู่มากกว่าข้าพเจ้าแน่นอน ข้าพเจ้าเป็นคนที่รับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นอยู่เหมือนกัน แต่ทว่าเมื่อรับฟังไว้แล้ว การจะตัดสินใจปฏิบัติอย่างไรต่อไปนั้นเป็นเรื่องของข้าพเจ้า

"เพราะฉะนั้น เมื่อได้ฟังความเห็นของคุณ 'รงค์ ผู้มีเจตนาดีต่อข้าพเจ้าเสมอมาแล้วข้าพเจ้าก็รับมาเก็บไว้เฉยๆ ข้าพเจ้าคงเรียงลำดับเรื่องต่างๆ ของข้าพเจ้าตามที่เคยลงพิมพ์ในหนังสือ 'ชาวกรุง' ตลอดมา และลงมือให้ชื่อเรื่องแต่ละตอนตามอัตโนมัติของตน ซึ่งข้าพเจ้าคิดและเข้าใจเอาเองว่าจะช่วยให้ผู้อ่านได้ค่อยๆ เข้าใจเรื่องของดนตรีขึ้นมาทีละน้อยๆ พอสมควร

"ระยะที่แรงงานส่วนเกินของข้าพเจ้าถูกระดมมาใช้มากขึ้นอีกเป็นทวีคูณ คือระยะที่ต้องตรวจปรู๊ฟเอง หน้าที่นี้ทำให้ข้าพเจ้าเหน็ดเหนื่อยและหนักใจยิ่งกว่าทุกคราวที่ข้าพเจ้าตรวจปรู๊ฟเรื่องของข้าพเจ้าเองเมื่อลงพิมพ์ใน 'ชาวกรุง' มากนัก ดังนั้น แม้จะได้ตรวจทานแก้คำผิดตลอดจนการเว้นวรรคตอนไปเป็นอันดีแล้ว เมื่อพิมพ์ออกมา วรรคตอนบางแห่งก็ยังลักลั่นอยู่ ซึ่งท่านผู้อ่านจำจะต้องใช้วิจารณญาณกันเล็กน้อยเพื่อตีความตอนนั้นๆ เอาเอง

"นอกจากนั้นก็ยังต้องมีหน้าบอกแก้คำผิดสำรองไว้อีก เพื่อให้ท่านผู้อ่านได้จัดการแก้เสียก่อนจะลงมืออ่านกันด้วยความสะดวกใจ ซึ่งทั้งนี้ข้าพเจ้าก็ได้ความรู้จากคุณ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ผู้ edit ว่าเป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่งของการพิมพ์หนังสือที่ดี

"ความเหนื่อยใจอีกอย่างหนึ่ง คือเรื่องการทำบล๊อกภาพต่างๆ ทั้งหมดในหนังสือนี้ ซึ่งข้าพเจ้าอยากจะบอกแต่เพียงว่าความเหนื่อยใจอย่างสาหัสนี้มีพระเจ้า ช่างทำบล๊อก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ และข้าพเจ้าเท่านั้นที่รู้ดี

"ธรรมเนียมอีกอย่างหนึ่งของการพิมพ์หนังสือเล่มที่ข้าพเจ้าได้ความรู้ และทั้งได้รับการขู่เข็ญอย่างมากจากผู้ edit ของข้าพเจ้า คือเรื่องคำนำ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไม่ยอมตามใจข้าพเจ้าเลย ในข้อที่หนังสือเล่มนี้จะไม่มีคำนำ แม้ว่าข้าพเจ้าจะได้อ้างเหตุผลว่า ที่จริงคำนำนั้นข้าพเจ้ามีอยู่พร้อมสรรพแล้วในตอนแรกๆ ของหนังสือนี้ ถ้าหากคำนำนั้นหมายถึงการบอกกล่าวถึงความมุ่งหมายของผู้เขียนหรือผู้จัดทำหนังสือนี้ขึ้น แต่คุณ 'รงค์ ก็มิได้นำพา คงเคี่ยวเข็ญให้ข้าพเจ้าเขียนคำนำซ้อนขึ้นอีกจนได้"

นอกจากคำนำนี้แล้ว เวลาไล่เลี่ยกันเรายังอ่านเจอแพทย์หญิงโชติศรีในนาม แกลตา เอ่ยถึง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไว้ในคอลัมน์ หนังกรุง ในนิตยสาร ชาวกรุง ปีที่ 11 เล่มที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ.2505 ดังนี้

"Walk on the wild side (โลกีย์ทรยศ) ดูแล้วคิดถึง 'สนิมสร้อย' ของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เต็มที ตอนเริ่มเรื่องเท่ากับเป็นบทนำสำหรับก้าวไปสู่ตัวเรื่องแท้ๆ และเพื่อจะไปเกี่ยวพันสอดคล้องกับในตอนจบ ซึ่งถึงแม้จะเดาได้ไม่ยาก ว่าจะจบแบบไหนและอย่างไร แต่เรื่องนี้ก็สร้างก็ทำกันละเมียดละไมดี แถมเป็นหนังดำขาวเสียด้วย

"ผู้เขียน 'สนิมสร้อย' เอง ถึงกับร้องร่ำว่าจะต้องดูซ้ำอีกให้จงได้ ติดใจคาปูชีนว่าเล่นเป็นผู้หญิงคนชั่วเกรด A ได้เก่งอะไรอย่างนั้น เจ้าหล่อนทั้งสวย ทั้งมีฝีมือความสามารถ (ในการปั้นรูป) มีน้ำใจดี มีความไว้ตัว และมีเกือบทุกอย่างที่ผู้หญิงดีๆ เขามี แต่ต้องมาเป็นคนชั่ว นี่สิ มันเจ็บช้ำกันตรงนี้ เคียดแค้น ชิงชังตัวเองก็ตรงนี้ เจ้าหล่อนจึงทั้งต่อสู้ชีวิตและวิ่งหนีชีวิตไปพร้อมๆ กัน

"ที่ต้องต่อสู้มาก ก็คือยาย บาร์บารา สแตนวิค ห.น.ซ. ดูแล้วนึกถึง 'พี่สมร' ของไอ้คุณ 'ก้าน' ม.ด. ใน 'สนิมสร้อย' ขาดแต่วิสกี้ข้าวไรย์กับชอบถอดไพ่เท่านั้น แม่เล้าคนนี้แกโหดเหี้ยมอย่างเยือกเย็น น่ากลัวใจทีเดียว ก.ร.ตัวสวยๆ ทำรายได้งามๆ ให้อย่างแม่คาปูชีน จะพยายามหนีแกไปไหน่ะไม่มีทางพ้นหรอก จะพ้นได้จริงๆ ก็อย่างในตอนจบของเรื่อง

"เจ้า ม.ด.ของยายบาร์บารา หน้าตาท่าทางมันเท่อยู่เหมือนกัน แต่มันร้ายกาจกว่าเจ้าก้านเทพบุตรผู้ยิ่งยงแห่งธุรกิจกามารมณ์ของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มาก"

หมายเหตุ : ภาพ "จิ๋ว บางซื่อ" จากหนังสือ สิงห์สนามหลวง ๒

ว่าด้วย หอมดอกประดวน (1)

2011-01-30T14:00:00.005+07:00

เรื่องราวที่รีดเน้นออกมาจากความโง่เขลาและเย่อหยิ่ง...

คลาสสิกนิยายขนาดสั้นอีโรติก...

วรรณกรรมแนววิจิตรกามา...

คำโปรยบนปกในการพิมพ์แต่ละครั้งบ่งบอกความเป็น หอมดอกประดวน ได้ในระดับหนึ่ง แต่ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ อาจยักไหล่แล้วบอกว่า เป็นเรื่องที่เขียนเพราะอยากอ่านก่อน...ก็เท่านั้น

จากเรื่องสั้น ผู้มักความสุข ตีพิมพ์ใน ชาวกรุง พ.ศ.2506 โดยใช้นามปากกา โฉน ไพรำ (ข้อมูลในหนังสืออนุสรณ์) ขยับขยายเป็นนิยายปลาย พ.ศ.2509 เพื่อให้ อาจินต์ ปัญจพรรค์ จัดพิมพ์ แต่เพราะโอเลี้ยง ๕ แก้ว ของอาจินต์ยังห่มจีวรอย่างสุขุมจึงไม่มีพื้นที่สำหรับความวาบหวิวของมัน สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์นจึงอาสารับมาจัดพิมพ์เมื่อ พ.ศ.2511

ถึงปัจจุบัน หอมดอกประดวน พิมพ์เป็นเล่มแล้วทั้งสิ้น 5 ครั้ง

ครั้งที่ 1 สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น พ.ศ.2511

ครั้งที่ 2 สำนักหนังสือสายคำ พ.ศ.2530

ครั้งที่ 3 สำนักพิมพ์ฅนวรรณกรรม พ.ศ.2534

ครั้งที่ 4 แพรวสำนักพิมพ์ พ.ศ.2542

ครั้งที่ 5 แพรวสำนักพิมพ์ พ.ศ.2551

เนื้อหาของ หอมดอกประดวน แบ่งออกเป็น 4 บท

- ผู้หญิงในห้องเลขที่ 13

- นวลพนอ อรไท
- กิ่งอุไร ประดวน
- ผการาย นุช

กระนั้น ยังมีบท ปรารมภ์จากผู้เขียน ซึ่ง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เขียนถึงที่มาที่ไป พร้อมแนะนำ โฉน ไพรำ ให้ผู้อ่านรู้จัก ปะหน้าเป็นส่วนหนึ่งเสมอ

จุดที่อาจสร้างความสับสนเล็กๆ ว่านิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นเมื่อใดกันแน่ อยู่ที่บทปรารมภ์นี่เอง

บทปรารมภ์ซึ่งเขียนที่ฟอนทานา, แคลิฟอร์เนีย บอกแก่ผู้อ่านว่านิยายเรื่องนี้เขียนเสร็จแล้ว พร้อมบินข้ามฟ้าไปหา อาจินต์ ปัญจพรรค์ เพื่อแปรเป็นหนังสือสู่ผู้อ่าน หากลงวันเวลาใดไว้น่าจะสรุปได้ว่านิยายถูกเขียนเสร็จในเวลาก่อนหน้านั้นไม่นาน

ทว่าในการพิมพ์ครั้งแรกและครั้งที่ 2 ไม่ได้ระบุวันเวลาเอาไว้ นอกจากผู้อ่านจะสรุปคร่าวๆ เองว่าราว พ.ศ.2509-2510 หรือก่อนที่ 'รงค์ จะกลับเมืองไทย (ซึ่งย่อมไม่ใช่ปี 2511 ตามที่ระบุในหนังสืออนุสรณ์)

จนการจัดพิมพ์ครั้งที่ 3 ที่บทปรารมภ์จากผู้เขียนถูกปะหัวว่า ในไร่ส้มแทนเจอรีน ฤดูหนาว 2510 กระทั่งเป็นถ้อยคำที่ถูกส่งต่อมายังฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 และ 5 ด้วย

ถ้าอย่างนั้น...แสดงว่า หอมดอกประดวน เขียนเสร็จในปี 2510 หรือ? ข้อสรุปนี้ยังไม่น่าจะถูกต้องอยู่ดี เนื่องจากในหนังสือ กลั่นน้ำหมึก หรือ อาจินต์ยกทัพ กระบวนที่ 2 รวม 9 นักเขียน พิมพ์ครั้งแรก พฤศจิกายน 2510 อาจินต์ ปัญจพรรค์ ได้เลือกบทปรารมภ์ดังกล่าวเสมือนเป็นงานเขียนของ 'รงค์ มารวมไว้ด้วย โดยเติมชื่อเรื่องให้ว่า โฉน ไพรำ เสน่ห์หนุ่มของ "หอมดอกประดวน" ตามด้วยเนื้อหาขึ้นต้นที่ลงวัน-เดือน-ปีไว้ชัดเจนว่า

ปรารมภ์ จากผู้เขียน 27 ธันวาคม 2509

หมายความได้ว่าบทปรารมภ์เขียนขึ้นในวันเวลาดังกล่าว และ หอมดอกประดวน เขียนเสร็จก่อนหน้านั้นไม่นาน หรือภายในปี 2509 นั่นเอง

สนับสนุนด้วยข้อความเกริ่นนำของอาจินต์ว่า "มันเป็นคำนำของหนังสือเรื่อง 'หอมดอกประดวน' อันพิลึกพิลั่นของเขา ซึ่งทั้งหมดเขียนในลมหายใจของแผ่นดินอเมริกา เสร็จสรรพตั้งแต่ปลายปีก่อน"

แน่ล่ะ...ปลายปี 2509 กับ ฤดูหนาว 2510 อาจจะต่างกันแค่ปลายปี-ต้นปีเท่านั้น แต่ใครก็อาจคิดไปได้ว่า ฤดูหนาว 2510 คือช่วงปลายปี 2510 จนคลาดเคลื่อนจากเวลาที่ถูกต้องไปนับปี และเราคงปฏิเสธข้อเท็จจริงไม่ได้ว่า 'รงค์ เขียนบทปรารมภ์นี้เมื่อใด รวมทั้งนิยายเรื่องนี้เขียนเสร็จตั้งแต่ พ.ศ.ใด

ฉะนั้น หากมีการพิมพ์ครั้งที่ 6 ในอนาคต เปลี่ยน ฤดูหนาว 2510 เป็น 27 ธันวาคม 2509 หรือ ปลายปี 2509 เลยดีกว่าไหม?

ตำนาน 'รงค์ วงษ์สวรรค์

2011-01-29T04:16:00.000+07:00

เมื่อทราบหลังจากผ่านมาหลายเดือน ว่าหนังสือเล่มนี้มี 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ด้วย จึงต้องขวนขวายหาซื้อกันพอสมควร

a day Legend คือฉบับพิเศษของ a day ในวาระครบ 1 ทศวรรษ นำเสนอเรื่องราวของสามัญชนคนไทยจำนวนทั้งสิ้น 25 คน ที่มีบทบาทหน้าที่ในสาขาต่างๆ โดยได้สร้างสรรค์ผลงานจากอุดมคติและความศรัทธา เกิดผลแก่ผู้คนในวงกว้างของสังคมอย่างนับเนื่องต่อไป

'รงค์ วงษ์สวรรค์ คือหนึ่งในบุคคลซึ่งถูกคัดเลือกรวมอยู่ในหนังสือเล่มนี้

ผู้รับหน้าที่เรียบเรียงชีวประวัติคือ บินหลา สันกาลาคีรี โดย edit เนื้อหาจากที่เคยลงในหนังสืออนุสรณ์ เรา (บล็อกพญาอินทรี) จึงแอบเสียดายเล็กๆ แต่ก็เป็นเรื่องดีสำหรับผู้ที่ยังไม่มีหนังสืออนุสรณ์ (ซึ่งหายากและแพงบรม)

ดำ เกสร...อีกหนึ่งนามปากกา

2011-01-16T00:13:00.003+07:00

รู้กันว่าหากพลิกเปิดนิตยสาร หนุ่ม'74 ที่มี จุลศักดิ์ อมรเวช (จุก เบี้ยวสกุล) เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการ แล้วต้องได้พบกับ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ และบรรดา มาเฟียก้นซอย ตามชื่อบัญชรว่า หันหน้ามาทางนี้พบ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) (ใช่...ชื่อเดียวกับคอลัมน์ใน a day)

ทว่าในที่นี้ไม่ได้จะกล่าวถึง ซอนนี่ พงษ์, เฟร็ด บุญมา หรือไมเกิ้ล ล้วน แต่จะพาดพิงไปถึง ดำ เกสร ชื่อของนักเขียนหนุ่มแห่ง ดลใจภุมริน ซึ่งมาปรากฏใน หนุ่ม'74 ฉบับที่ 8 ปักษ์หลัง สิงหาคม พ.ศ.2517

เปล่า...ดำ เกรสร ไม่ได้เดินเข้ามาในฉากบ้านร้างก้นซอยที่เหล่าพี่น้องร่วมสาบานกำลังตั้งวง 28 ดีกรีผสมยาอุทัย แต่ปรากฏเป็นนามปากกา พร้อมข้อเขียนชื่อ เดินทางถึงความเมา ด้วยบรรทัดขึ้นต้นดังนี้

มันเป็นความฝันบรรเจิด! การหล่นลงในบ่วงแห่งความมึนเมา ฝันทั้งลืมตาตื่นแม้ในยามเช้าแสงแดดทาบทอดลงพื้นถนนอบอุ่นกำลังเสบย (หรือ-สะเบย หรือ-สะเบอย หรือ-สะเบยย์ เราไม่แน่ใจว่านักปราชญ์แห่งปทานุกรมยินยอมให้สะกดอย่างไร? และท่านจะเย้ยหยันหรืออยากเตะเราไหมถ้าสะกดการันต์ผิดจากที่ท่านบังคับ) มันดึงคำพูดออกมาไต่เต้นบนริมฝีปากและปลายลิ้นฝ้ามัว เพราะซางเหล้าจับหนา (ซาง-เราอยากเรียกมันว่าซาง) แน่นอน--แน่นอน-เราหาได้ประหลาดใจเลยถ้าได้ยินพวกเพื่อนในร้านข้าวแกงบ่นกันว่า

"ดูซิ! ยังไม่ทันไรเลยสิบโมงกว่าแล้ว วันนี้กลุ่มหกสิบเก้าจะไปประชุมสภากันครบทุกคนหรือเปล่าก็ไม่รู้..." คืนวานเขาหนักเหล้าแกล้มการเมืองและซ้ำนอนดึก มันเป็นผลให้หัวใจระริกจะผล็อยหลับเท่ากับหิวโหย และมันทั้งหิวโหยระบอบประชาธิปไตยที่มีรัฐธรรมนูญ เขาจึงสั่งข้าวราดแกงขี้เหล็กจานละสามบาทปลาสลิดทอดครึ่งซีกมากิน ในตาของเขาพิศมัยความเกียจคร้านอย่างเอกอุ

เขาบดฟันเคี้ยวเชื่องช้าด้วยความสำนึกในความแพงของมัน และอย่างเบื่อหน่ายกับความอร่อย-โดยโกหกว่ามันอร่อย!...

จบจาก เดินทางถึงความเมา ยาว 2 หน้า แล้ว หน้าต่อไปเป็นสูตรทำก้อยปลาและอ่อมเขียด ปิดท้ายอีกหน้าด้วย ปทานุกรมข้างซ้ายแก้วเหล้า (ส่วนหนึ่งในเล่ม จากแชมเปญถึงกัญชา)

สำหรับ เดินทางถึงความเมา รวมอยู่ในหนังสือเล่มใดหรือไม่นั้น ถึงตอนนี้เรายังหาไม่พบ จึงนำมาลงให้อ่านกันทั้งบท หากท่านใดจำได้ว่ารวมอยู่ในเล่มใดแล้ว ช่วยแจ้งเราด้วย **

**หมายเหตุ : ผ่านมาเกือบ 4 เดือน ในที่สุดเราก็พบว่า เดินทางถึงความเมา เคยเป็นช่วงตอนหนึ่งในบทย่อย กำพืดเหล้าและคน ในเรื่อง สุรา รวมอยู่ในเล่ม สุรา นารี พาชี กีฬาบัตร พ.ศ.2513 ทว่าผ่านการรีไรต์ให้แตกต่างจากเดิมพอสมควร (พฤษภาคม 2554)

จดหมายเปิดผนึกถึง อาจินต์ ปัญจพรรค์

2011-01-02T14:35:00.002+07:00

งานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไม่ได้เป็นแค่ตัวหนังสือเรียงพิมพ์บนกระดาษรอคนอ่าน แต่มีชีวิตตั้งแต่เป็นต้นฉบับเดินทางถึงมือบรรณาธิการ

เราจึงได้เห็นสำนวน จดหมายเปิดผนึกถึงบรรณาธิการ ในหลายวาระ โดยเฉพาะบรรณาธิการชื่อ อาจินต์ ปัญจพรรค์ จนแทบจะเป็นถ้อยความส่วนตัวระหว่างมิตรทั้งสองว่า จดหมายเปิดผนึกจาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ถึง อาจินต์ ปัญจพรรค์ ทั้งในบทบันทึกจากต่างแดนในลักษณะเล่าให้ฟัง หรือเกริ่นถึงงานเขียนขบวนต่อไปผ่านไปถึงผู้อ่าน...ตลอดระยะเวลาหลายปีของ ฟ้าเมืองไทย

อันที่จริง มิตรทั้งสองมีจดหมายเปิดผนึกถึงกันผ่านบทบาทนักเขียนกับบรรณาธิการตั้งแต่ช่วงเวลาที่ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ นิราศดิบอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ขณะที่ อาจินต์ ปัญจพรรค์ คุมบังเหียน นิตยสารไทยโทรทัศน์รายเดือน ของไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม

จากข้อมูลที่อ้างอิงได้คือ นิตยสารไทยโทรทัศน์ ปีที่ 12 ฉบับที่ 150 ประจำเดือนกรกฎาคม พ.ศ.2509 คอลัมน์ ควันบุหรี่หลังแท่นพิมพ์ดีด 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เขียนจดหมายเปิดผนึกจากลอสแองเจลิสชื่อว่า จดหมายเปิดผนึก ฉบับที่ 6 สาระแนถึงวงการโทรทัศน์อเมริกัน จาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ถึง อาจินต์ ปัญจพรรค์ เนื้อหาเป็นจดหมายซ้อนจดหมายอีกที เล่าถึงแม่บ้านอเมริกันการศึกษาไม่สูง 2 คน เขียนจดหมายถึงบรรณาธิการอย่างมีอารมณ์ เนื่องจากข้องใจกับความเห็นด้านลบของนักวิจารณ์ต่อรายการทีวีและดนตรีที่หล่อนๆ และชาวบ้านอีกมากมายชื่นชอบ ตามด้วยคำชี้แจงแย้งยั่วจากจุดยืนของนักวิจารณ์

ลงท้าย 'รงค์ วงษ์สวรรค์ บอกแก่อาจินต์ว่าการโต้ตอบยังไม่จบ ขอบรรเลงต่อในฉบับหน้า แสดงว่ายังมี จดหมายเปิดผนึก ฉบับที่ 7 ตามมา

นอกจากบนหน้านิตยสารแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือน (มีนาคม 2509) 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ได้เขียนจดหมายตอบกลับอาจินต์จากแซน แฟรนซิสโก ก่อนที่อาจินต์จะนำมาเปิดผนึกปิดท้ายหนังสือรวมเรื่อง(สั้น) อาจินต์ โชว์ โดยใช้ชื่อว่า จดหมายข้ามฟ้าจาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์

เนื้อความในจดหมายกล่าวขอบคุณที่อาจินต์ส่ง ธุรกิจบนขาอ่อน ไปให้ ความเห็นต่อเนื้อหาหนังสือและจดหมายของอาจินต์ที่เล่าเรื่องราวต่างๆ จนชวนให้คิดถึงบ้าน กระนั้น ใจความสำคัญของจดหมายฉบับนี้อยู่ที่ความกระตือรือร้นเห็นดีเห็นงามต่อเรื่องราวการก่อตั้ง สมาคมนักเขียน ถึงกับเสนอว่าจะเขียนนิยายเรื่องใหม่เอี่ยมให้อาจินต์จัดพิมพ์แล้วนำรายได้หักค่าใช้จ่ายยกให้สมาคม

"...อยู่กับกระดาษดินสอมานับเวลาก็ย่างเข้าสิบสี่ปีแล้ว รู้ถึงรสความทุกข์ยาก ความขมขื่น และความเอารัดเอาเปรียบ มาอย่างฝังอยู่ในหัวใจไม่ลืมได้ตลอดชีวิต

"ดังนั้น ถ้าจะมีการกระทำอย่างใดที่จะหมายถึงการผดุงส่งเสริมอาชีพนี้ ในทางที่ถูกที่ควร ขอสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง อย่างว่าจะเป็นสมาชิกเสียค่าบำรุงปีละสามสิบบาท เท่านั้นยังไม่พอ เลือดมันพล่าน หัวใจมันเคียดกว่านั้นนัก

"คิดแล้วห้านาทีและเป็นความคิดไม่เปลี่ยน เอาอย่างนี้ดีไหม 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไม่รวย แต่มือและความคิดมันยังไม่จนโว้ย มันให้คุณกับชีวิตอยู่พอสมพอควร ไม่เคยคิดจะอกตัญญูกระดาษและดินสอ

"ฉะนั้น อาจินต์ก็พอจะพิมพ์หนังสือขายเป็น เอาเรื่องของ 'รงค์ ไปพิมพ์ เรื่องเก่าอย่าไปหยิบ จะบรรเลงกันให้ครึกครื้นทั้งทีต้องเอาของใหม่ เขียนใหม่ดีกว่าและย่อมจะดีกว่าแน่นอน

"เพียงสิบกว่ายกขนาดถนัดมืออย่างนั้น ว่าสักเดือนก็ควรจะเสร็จ หรือสองเดือนก็ไม่สำคัญ มันไม่เหนื่อยยากอะไรนักหนา ถ้าใจมันจะทำละก็...

"หักค่ากระดาษค่าพิมพ์แล้ว เหลือกำไร สมาคมนักเขียนเอาไปครึ่ง อีกครึ่งขอให้ 'รงค์ ไว้ซื้อเหล้าซื้อชีวิตอันแพงในอเมริกา แต่-ก็ไม่รู้นะว่าการพิมพ์หนังสืออย่างที่จินต์ทำอยู่นั้นมันจะมีกำไรหรือเปล่า

"ก็เอาเป็นว่าถ้าได้น้อยก็ให้สมาคมหมดทุกบาททุกสตางค์ ไม่ต้องเป็นห่วง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ไม่ตาย..."

หมายเหตุ : สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ก่อตั้งสำเร็จในปี 2511 หรือ 2 ปีต่อมา

ปทานุกรมข้างแก้วเหล้า ในวารสารนักศึกษา

2010-12-26T09:11:00.003+07:00

เห็นวารสารหน้าตาไม่คุ้นเคยเล่มนี้แล้วให้นึกแปลกใจที่พบว่ามีงานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ด้วย แถมยังมี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช และ อนุช อาภาภิรม อีกต่างหาก

ข้อมูลในเล่มไม่ได้บอกอะไรมากไปกว่าเป็นวารสารของ ชมรมศึกษาปัญหายาเสพติด จัดทำโดยนักศึกษากลุ่มหนึ่ง ขณะที่ช่วงท้ายเล่มมีภาพกิจกรรมของชมรมในปี 2525 จึงคาดว่าวารสารฉบับนี้ทำออกมาช่วง พ.ศ.2525-2526 ยังดีที่ได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากคนขายว่าเป็นวารสารของชมรมในมหาวิทยาลัยรามคำแหง

งานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มีชื่อว่า ปทานุกรมข้างแก้วเหล้า หนึ่งในงานสไตล์เขียนได้ไม่รู้จบซึ่งเคยเผยแพร่ในหลายที่ ส่วนที่ลงในวารสาร'เสพติดนี้ตรงกับเนื้อหาในเล่ม จากแชมเปญถึงกัญชา (2519)

ถามว่า 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ได้ส่งเรื่องนี้ไปตามการทาบทามร้องขอของนักศึกษาหรือ? คำตอบคือไม่ใช่

ในบทบรรณาธิการ จากคนทำถึงคนอ่าน ได้ออกตัวไว้ว่า "สำหรับนักเขียนใหญ่และดังอีกหลายท่านที่เรานำเอาบทความของท่านมาลงโดยมิได้บอกกล่าว ต้องขออภัยและขอขอบคุณมาพร้อมกัน...."

จุดที่ไม่ได้ขออภัยคือชื่อ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ซึ่งเขียนผิดทุกแห่ง ตั้งแต่ปก บทบรรณาธิการ จนถึงส่วนเนื้อหาเลยทีเดียว

วานปีศาจพูด : ผมชอบแอบดูเมียอาบน้ำ

2010-12-14T05:23:00.003+07:00

นิตยสาร หนุ่มสาว ของ ปกรณ์ พงศ์วราภา ฉบับที่ 14 ประจำเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2521 ลงบทสัมภาษณ์ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ โดย ชาวา กัญญ์ ว่าด้วยเรื่อง "เซ็กซ์" ล้วนๆ ยาวถึง 9 หน้า ใช้ชื่อว่า 'รงค์ วงษ์สวรรค์ กับกามารมณ์ของเขา ขณะที่ปกหน้าโปรยไว้ว่า สัมภาษณ์พิเศษ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ "ผมชอบแอบดูเมียอาบน้ำ"

ลองอ่านบางคำถาม-คำตอบเป็นตัวอย่าง

@คุณว่ากามารมณ์นั้นสำคัญไหม

"สำคัญซิ..."

@ที่ว่าสำคัญน่ะ สำคัญอย่างไร

"ก็อย่างน้อย ชีวิตของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ที่มีมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะพ่อกับแม่ได้สวมสอดอะไรกันพอสมควร ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่เกิดขึ้นมาซิครับ ตัณหามันมีมากับสัตว์ทุกชนิด แม้กระทั่งกับใบไม้ต้นไม้ก็มีนะครับ เมื่อเรารู้ว่ามันต้องมีเราก็ควรทำความเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ นี่เราพูดกันอย่างคร่าวๆ นะครับ คืออะไรก็แล้วแต่ที่เราต้องผูกพันอยู่กับมัน เราจะต้องทำความเข้าใจมัน อย่าว่าแต่กามารมณ์เลย แม้กระทั่งวิธีหุงข้าวก็เหมือนกัน คุณต้องกินข้าวทุกวัน คุณควรจะหุงข้าวเป็นใช่มั้ย จริงหรือเปล่า หรืออย่างเหล้าถ้าคุณเห็นว่ามันจำเป็นกับชีวิตคุณ คุณก็ต้องทำความรู้จักกับมัน ชีวิตของคุณเองก็จะต้องแต่งงาน ถ้าคุณไม่รู้เรื่องอย่างนี้เสียเลยผมว่ามันก็ไม่ถูกนะ มันต้องรู้

แต่ทีนี้เราจะรู้ได้อย่างไร มันจะรู้ก็ด้วยวิธีถามเขา เมื่อ 30-40 ปีที่แล้วถ้าเราถามแม่ว่าหนูเกิดมาอย่างไร แม่บอกว่าเกิดทางสะดือ นี่สำหรับวันที่แม่อารมณ์ดีๆ นะ ถ้าอารมณ์ไม่ดีอาจจะผลักตกบันไดก็ได้...ถามอะไรไม่รู้สัปดน เพราะฉะนั้นมันก็ควรจะต้องศึกษากัน ทีนี้เมื่อคุณและผมได้มาอยู่ในยุคที่เราโตกันแล้ว เราคงไม่ต้องมาถามกันแล้วว่าหนูเกิดมาจากไหน และคุณก็คงไม่เชื่อว่าใครจะเกิดมาทางสะดือแน่ๆ ทีนี้ต่อไปเราก็ไม่ต้องอธิบายกันแล้วว่ากามารมณ์มันทำให้เราสดชื่นอย่างไร มันสดชื่นเหมือนเดินทางมาเหนื่อยๆ แล้วได้อาบน้ำใช่มั้ยฮะ เพราะกามารมณ์นี่เราเสพได้ตลอดเวลาเท่าที่ร่างกายเราต้องการ เมื่อเวลาหิวข้าวก็เสพกามารมณ์ได้ ผมใช้คำเพราะไปหน่อยว่า...เสพ"

@ปรกติของคุณ สัปดาห์ละกี่ครั้ง

"แหม...ผมไม่ค่อยกำหนด มันขึ้นอยู่กับความพอดีฮะ ความพอดีระหว่างกัน คือผมมีความต้องการและเมียผมก็มีความต้องการ คือผมไม่ยอมตบมือข้างเดียวหรอก มันพบกันครึ่งทางก็ยากเพราะมันไม่ใช่เรื่องการเมือง มันต้องเตรียมใจกันก่อนที่จะออกมาพบกัน เพราะว่ามันควรจะต้องการพร้อมๆ กัน"

@หนุ่มสาวที่เป็นคู่รักกันในความคิดของคุณ จำเป็นไหมที่จะต้องมาเรียนรู้ในเรื่องกามารมณ์กันก่อนที่จะแต่งงาน

"ปัญหานี้ ถ้าผมตอบไปปัง บางทีหนังสือ "หนุ่มสาว" อาจจะได้รับจดหมายโจมตีอย่างนับไม่ถ้วนก็ได้นะ"

@อย่างกัญชาล่ะ บางคนว่ามันก็ปลุกได้เหมือนกันหรือ

"ผมไม่คิดอย่างนั้น ผมเองก็เคยสูบกัญชา ถึงกับเคยร่วมอยู่กับขบวนการฮิปปี้ในซานฟรานซิสโก ก็ดูดกัญชากันเป็นประจำ เราไม่ได้มุ่งหมายเรื่องเซ็กซ์เป็นสำคัญหรอกคุณ และผมก็คิดว่ากัญชามันทำให้ขี้เกียจมากกว่า ขี้เกียจกระทั่งจะจูบผู้หญิงเลยแหละคุณ"

@พวกน้ำหอมต่างๆ มีความจำเป็นไหม

"ฮะ..จำเป็น ไอ้พวกน้ำหอมต่างๆ ที่มันขายเป็นอุตสาหกรรมใหญ่ของโลกได้นี่น่ะ ทั้งๆ ที่เราอยากจะปฏิเสธมันเหลือเกินเพราะความแพงของมัน มันก็ยังมีบทบาทของมันอยู่ ในการกระตุ้นความรู้สึกให้อ่อนไหว ไม่ได้หมายความว่าน้ำหอมทำให้เราเกิดกามารมณ์ แต่หมายถึงว่ามันทำให้เกิดสภาพแวดล้อมที่...อย่างไรดีล่ะ ผมไม่อยากใช้คำว่าโรแมนติค เพราะมันก็ไม่ใช่คำนี้ คือมันทำให้สภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวเราอ่อนโยนนุ่มนวลขึ้น

อย่างผมน่ะ ทุกครั้งถ้าได้ยินเสียงแพร หรือเป็นผ้าซิ่นก็ได้หล่นจากตัวผู้หญิงลงมาบนพื้นในคืนที่เงียบๆ ผมรู้สึกชอบจริงๆ ชอบอย่างรู้สึกบอกไม่ถูก ผมต้องค่อยๆ แอบมอง นี่มันเป็นศิลปของการมีชีวิตร่วมกัน ไม่ใช่ว่ามาถึงก็เปลื้องเลย มันเกินไป

มันมีเดอตี้โจ๊กอย่างหนึ่ง...อะไรนี่ ชอบถากถางผู้ชายที่ชอบแอบดูเมียอาบน้ำ ปัทโธ่...ผมว่าไม่น่าถากถางเลย มันเป็นความจำเป็นของคนบางคนเหมือนกันนา ผมเองยังชอบแอบดูเมียอาบน้ำเลย มันรู้สึกตื่นเต้นดี มันมีการผจญภัยเล็กน้อย แต่ไม่ใช่ว่าทำกันจนเป็นนิจสินนะครับ ทำเพียงบางครั้งบางความรู้สึกเท่านั้นเอง"

@อะไรที่ทำให้คุณตัดสินใจแต่งงาน ทั้งๆ ที่อยู่เป็นโสดมาตั้งนาน

"ผมเขียนเสมอว่า ไอ้การเป็นคนของคนเรานั้น นับเป็นการถูกลงโทษชนิดหนึ่ง เราต้องเหน็ดเหนื่อยกับชีวิต ฟาดฟันกับอุปสรรคกับปัญหารอบด้าน แต่กามารมณ์นี่มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของเรามีความหวังอยู่บ้าง ผมคิดว่าอย่างนี้ เพราะฉะนั้นหลังจากที่ผมเป็นวัวไม่มีคอกมาตั้งนาน ผมก็เลยคิดแต่งงาน การแต่งงานก็ให้ความรักกับภรรยาและเราก็ได้ความรักตอบจากภรรยา มันก็เป็นการกระทำให้ชีวิตเราอบอุ่นขึ้นมาบ้างนะครับ แต่ผมก็ไม่ได้หมายความว่า การแต่งงานเป็นสิ่งที่ดีที่สุด"

@คุณให้ความสำคัญกับอวัยวะทุกส่วนทุกชิ้นของเธอเท่าเทียมกัน หรือมีข้อห้ามในอวัยวะบางชิ้นบางส่วนของเธอขณะเมื่ออยู่ด้วยกันบนเตียงไหม

"ไม่ นอกเสียจากเล็บเท่านั้น เวลาเมคเลิฟจะต้องไม่แทะเล็บตีนเมียไปด้วย มันจะทำให้เธอรำคาญ ไอ้ของพวกนี้มันค้นพบได้ในระหว่างกัน คืออันนี้มันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาสร้างทฤษฎีสร้างอะไรกัน มันค้นพบได้เองในระหว่างชีวิตที่ลึกล้ำระหว่างกัน แล้วเราไม่ละเลย ถ้าหากผู้ชายขี้เมาทุกวัน เห็นเมียเป็นเพียงวัตถุอย่างหนึ่งที่ใช้สำเร็จความใคร่ก็แย่...ผู้หญิงที่ไม่เอาใจผัวเลย เพราะเห็นว่าเป็นภาวะจำยอมอย่างนี้ก็แย่อีก ถ้าหากผัวเมียศึกษากันและกันทุกอย่างคงราบรื่น"

@ผู้หญิงที่เซ็กซี่ในสายตาของคุณเป็นแบบไหน

"ผมไม่เคยจำกัดเลย ผมบอกแล้วว่ามันขึ้นอยู่กันบุคลิกของคน เวลาและโอกาสหลายๆ อย่างประกอบกันมากกว่า แต่ผมบอกคุณได้คำเดียวว่าผมไม่ชอบผู้หญิงที่โกนขนรักแร้ นี่เป็นความจริง แล้วก็อย่างพวกที่แต่งหน้ามากเกินไปผมก็ไม่ชอบ แต่ทว่าในบางอารมณ์ผมอาจจะชอบก็ได้ แต่โดยทั่วๆ ไปผมไม่ชอบ มันมากไป เพราะผมคงไม่เมคเลิฟกับกระป๋องสี ผมว่าผู้หญิงที่ไม่แต่งหน้านี่บริสุทธิ์ สวย"

ฯลฯ

ดาวน์โหลดบทสัมภาษณ์ทั้งหมด (ไฟล์ jpeg) ที่นี่

หมายเหตุ : ปกรณ์ พงศ์วราภา กล่าวไว้ในหนังสืออนุสรณ์ว่า "เป็นบทสัมภาษณ์ที่เจ๋งชิ้นหนึ่งในชีวิตการทำหนังสือ" โดยผู้สัมภาษณ์ครั้งนี้คือ ณิพรรณ กุลประสูตร

ภาพของเขา (และ คุณชาย) : เสด็จฯเหนือ

2010-12-04T20:35:00.001+07:00

ภาพชุด เสด็จฯเหนือ โดย คึกฤทธิ์ ปราโมช และ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

ชาวกรุง ปีที่ 7 เล่มที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ.2501

จากศิษย์เก่าเตรียมอุดมฯ รุ่น 10

2010-12-03T18:16:00.000+07:00

ใต้ร่มบุญญา เป็นหนังสือที่จัดทำขึ้นโดยสมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษา สำหรับงานคืนสู่เหย้า ชาว ต.อ. ครั้งที่ 26 ที่มีชื่องานว่า "ดับโลกร้อน ย้อนวันวาน เยือนบ้าน ต.อ." เมื่อวันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ.2551 ภายในเล่มประกอบด้วยงานเขียนของบรรดานักเขียนผู้เป็นนักเรียนเก่าเตรียมอุดมฯมากมายหลายรุ่น หนึ่งในนั้นคือศิษย์เก่ารุ่นที่ 10 ชื่อ 'รงค์ วงษ์สวรรค์

เนื่องจากตรงกับปีมงคล พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯทรงมีพระชนมายุ 80 พรรษา ชมัยภร แสงกระจ่าง ผู้รับหน้าที่สาราณียกรจึงรวบรวมและคัดเลือกผลงานของศิษย์เก่าเตรียมอุดมศึกษาตั้งแต่รุ่นที่ 1 (ถึงเพียงรุ่นที่ 39 เพราะข้อจำกัดเรื่องปริมาณเนื้อหา) เริ่มจากงานเขียนในลักษณะเฉลิมพระเกียรติหรือเขียนถึงพระราชจริยาวัตรของพระองค์ ตามมาด้วยผลงานที่แสดงให้เห็นว่าสังคมไทยเคลื่อนมาอย่างไรในยุคสมัยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลปัจจุบัน ลองไล่เรียงรายชื่อแล้วจะพบว่าเป็นหนังสือที่มากด้วยนักเขียนอาวุโส-นักเขียนรุ่นใหญ่แทบทั้งนั้น

งานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ อยู่ในส่วนของ "เรื่องแต่ง" เป็นเรื่องสั้นชื่อว่า ผม (ประชาชน) คัดจากหนังสือ ความหิวที่รัก

ห้องทำงานบ้านริมคลอง

2010-12-02T01:05:00.000+07:00

จาก นิตยสารสีสัน ปีที่ 1 ฉบับที่ 3 มกราคม พ.ศ.2531

ภาพของเขา : ณ เวลาสายัณห์แห่งพิมาย

2010-11-30T02:11:00.001+07:00

ภาพชุด ณ เวลาสายัณห์แห่งพิมาย โดย 'รงค์ วงษ์สวรรค์

ชาวกรุง ปีที่ 18 เล่มที่ 5 กุมภาพันธ์ 2512

ชำระข้อมูลการพิมพ์ : แดงรวี

2010-11-28T06:00:00.002+07:00

แดงรวี คือนวนิยายที่ขยายรายละเอียดจากเรื่องสั้น ความทุกข์ของนายคำนวร ลงต่อเนื่องในนิตยสารสายฝนรายสัปดาห์ ช่วง พ.ศ.2513 ก่อนจะถูกนำมารวมเล่มเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ.2514

ถึงปัจจุบัน แดงรวี จัดพิมพ์มาแล้วทั้งสิ้น 4 ครั้ง

ครั้งที่ 1 สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น พ.ศ.2514 (ปกแข็ง)
ครั้งที่ 2 สำนักพิมพ์นกกระดาษ พ.ศ.2532
ครั้งที่ 3 สำนักพิมพ์บ้านหนังสือ พ.ศ.2538
ครั้งที่ 4 สำนักพิมพ์มติชน พ.ศ.2544

ความคลาดเคลื่อนเรื่องข้อมูลการพิมพ์เกิดขึ้นในการพิมพ์ครั้งที่ 4 โดยสำนักพิมพ์มติชน เนื่องจากได้ระบุไว้ว่าเป็นการพิมพ์ครั้งที่ 3 ถัดจากสำนักพิมพ์นกกระดาษ ข้ามฉบับของสำนักพิมพ์บ้านหนังสือไปดื้อๆ

อย่างไรก็ตาม ข้อดีของฉบับมติชนคือการเปิดเผยข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับชื่อเรื่องของนวนิยายเรื่องนี้ ว่าไม่ใช่ แดง รวี แต่เป็น แดงรวี อันเป็นความตั้งใจแต่แรกของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ หลังจากการพิมพ์สามครั้งก่อนหน้านี้ใช้ว่า แดง รวี ตามชื่อ-นามสกุลของตัวละคร

ข้อมูลเพิ่มเติม

ในการพิมพ์ครั้งแรก มีเรื่องสั้นขนาดยาวอีก 3 เรื่อง รวมอยู่ด้วย ได้แก่ นวลพนอ อรไท นินทาผัว, ดำ เกสร และ ลมหายใจนาคร แต่การพิมพ์ครั้งต่อๆ มาได้ตัดออกทั้งหมดให้เหลือเพียง แดงรวี เรื่องเดียว เท่าที่เช็กดูเรื่องสั้นทั้ง 3 เรื่อง ยังไม่เคยถูกนำมารวมพิมพ์ในเล่มใดอีก

หมายเหตุ

- หัวข้อ "ชำระข้อมูลการพิมพ์" มีขึ้นเพื่อแจกแจงและบันทึกข้อมูลการพิมพ์ผลงานของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ให้ถูกต้องเพื่อประโยชน์ต่อการพิมพ์คราวต่อๆ ไปในอนาคต และสำหรับผู้ที่สะสมหนังสือของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มิได้มีเจตนาจับผิดหรือตำหนิใครแต่อย่างใด หลังจาก แดงรวี แล้วจะมีการชำระข้อมูลเรื่องอื่นๆ อีก โปรดติดตาม

- บล็อกพญาอินทรีต้องการตัวอย่าง "นิตยสารสายฝนรายสัปดาห์" ที่ตีพิมพ์เรื่อง แดงรวี หากท่านใดต้องการแบ่งปันหรือขายต่อจะขอบคุณอย่างยิ่ง

สูจิบัตรภาพยนตร์...สิงหาสุทิศา

2010-11-24T02:19:00.002+07:00

นอกจากมีงานเขียนทั้งประจำและไม่ประจำในนิตยสารมากมายหลายหัวจนยากจะจดบันทึกกันให้ครบถ้วน (หนึ่งในภารกิจของบล็อกพญาอินทรี) 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เคยมีงานเขียนในสิ่งพิมพ์ที่เรียกว่า สูจิบัตรข่าวภาพยนตร์ ด้วย

เป็นสูจิบัตรข่าวภาพยนตร์ประจำโรงลิโด-สกาล่า-เฉลิมไทย-สยาม ฉบับที่ใช้ชื่อว่า สิงหาสุทิศา ออกเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ.2514

สิงหาสุทิศา ไม่ใช่ชื่อจริงหรือชื่อประจำของสูจิบัตร เพราะแต่ละฉบับจะเปลี่ยนชื่อไปตามชื่อเดือนและหนังที่นำขึ้นปก (คล้ายๆ กับที่ 'รงค์ เล่นกับชื่อของเฟื่องนคร) เช่น "ฝันมีนา" ออกในเดือนมีนาคม ปกเป็นหนังเรื่อง Man of La Mancha ซึ่งมีชื่อไทยว่า "ฝัน" หรือใช้ชื่อว่า "พฤศจิกาหมอผี" กับเรื่อง The Exorcist ส่วน สิงหาสุทิศา มาจากเดือนสิงหาคม และชื่อ สุทิศา พัฒนุช ดาราสาวจากเรื่อง เพชรพระอุมา ซึ่งถูกนำมาขึ้นปก

อันที่จริง ลักษณะของสูจิบัตรฉบับนี้เหมือนกับวารสารมากกว่า คือออกตามวาระ มีคอลัมน์ประจำ ข่าวสาร บทความ แต่เหตุที่เรียกว่าสูจิบัตรอาจเพื่อให้สอดคล้องกับการแจกสูจิบัตรภาพยนตร์เป็นเรื่องๆ ที่เคยมีก่อนหน้านี้ ประกอบกับบางครั้งจัดทำเป็นเล่มเล็กและบางมากๆ พอจะอ่านและทิ้งได้เลย (บางคนจึงเรียกว่า หนังสือใบปลิว) เนื้อหาในเล่มถือว่าไม่ธรรมดา นอกจาก 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ซึ่งมาร่วมเขียนในฉบับนี้แล้ว ยังมีนักเขียนทั้งประจำและไม่ประจำอย่าง วิลาศ มณีวัต สันตสิริ ภิญโญ ศรีจำลอง นิมิต ศัลยา และเวทย์ บูรณะ ยังไม่นับฉบับเก่าๆ ที่มี ประมูล อุณหธูป และประจวบ ทองอุไร เคยเขียนประจำอยู่ด้วย เรียกได้ว่าคับคั่งด้วยนักเขียนดังจนนิตยสารบางเล่มยังต้องอาย

สำหรับงานเขียนของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มีชื่อว่า มือที่เคยหยิบเงิน ๒๔๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท มาขยี้ กับการจัดหน้าที่แปลกพิกลเพราะแบ่งออกเป็นสองฝั่ง มีข้อเขียนของ นิมิต ศัลยา คั่นกลาง

เชิญอ่านทั้งบทโดยคลิกเพื่อดูภาพใหญ่ได้เลย

หมายเหตุ : เชิญร่วมแบ่งปัน...หากท่านใดมีข้อมูลว่า 'รงค์ วงษ์สวรรค์ มีงานเขียนในสูจิบัตรข่าวภาพยนตร์ฉบับอื่นนอกเหนือจากนี้

ปฐมบทของ "แม่ม่ายบุษบง"

2010-11-23T02:20:00.000+07:00

ก่อนจะมาเป็น แม่ม่ายบุษบง หนึ่งในรวมเรื่องสั้นโดยประพันธ์สาส์นเมื่อ พ.ศ.2517 หล่อนเคยมีชื่อยาวๆ สมกับขนาดของเนื้อหาว่า บันทึกจากความสงสัย ส่วนน่าขย้ำบนชิ้นเนื้อ ลงต่อเนื่อง 3 ตอนจบในนิตยสาร His รายเดือน ตั้งแต่ฉบับปฐมฤกษ์ ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 ประจำเดือนมีนาคม ถึงฉบับที่ 3 เดือนพฤษภาคม 2517

His เป็นนิตยสารสำหรับผู้ชายในยุคเฟื่องฟู พิเศษคือ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ นั่งแท่นบรรณาธิการที่ปรึกษาให้กับนิตยสาร ดังนั้น นอกจากประเดิมเรื่องสั้นขนาดยาวตั้งแต่ฉบับแรกแล้ว ฉบับต่อมายังเปิดคอลัมน์ ๒๘ ดีกรีผสมกาแฟดำเที่ยงวัน บรั่นดีแกล้มสังขยาเที่ยงคืน เพิ่มเติมอีกด้วย

สำหรับ บันทึกจากความสงสัย ส่วนน่าขย้ำบนชิ้นเนื้อ มีภาพลายเส้นประกอบเรื่องโดย Boon สังเกตว่าหัวเรื่องในฉบับแรก ตรงคำว่า ส่วนน่าขย้ำ เขียนผิดเป็น ส่วนหน้าขย้ำ แต่ได้แก้ไขแล้วในฉบับต่อมา

'รงค์ วงษ์สวรรค์ สัมภาษณ์ วันดี ศรีตรัง

2010-11-21T02:22:00.000+07:00

วันอังคารที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ.2515 เวลา 19.30 น. สถานที่คือห้องอาหาร ทะเลทอง ซีฟู้ด อินน์ ภายใน สยาม คอนติเนนตัล โฮเทล กรุงเทพฯ

'รงค์ วงษ์สวรรค์ และใครอีกบางคนจากนิตยสารดาวสยาม นัดพบกับ วันดี ศรีตรัง พร้อมด้วย เปี๊ยก โปสเตอร์ ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "ชู้" ที่มีวันดีเป็นนางเอก เพื่อสัมภาษณ์เธอและเขา โดยเฉพาะวันดีซึ่ง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ วงเล็บท้ายชื่อเธอว่า (ถึงอย่างไรพรุ่งนี้หล่อนก็เป็นดารา)

บทสัมภาษณ์ครั้งนี้เรียบเรียงลงในนิตยสารดาวสยาม (คาดว่าเป็นฉบับปฐมฤกษ์ ธันวาคม 2515 - หนังสือไม่ระบุไว้) โดยใช้ชื่อว่า โทรศัพท์หมายเลข 670948 'ดิฉันวันดีค่ะ...' จากตรัง แล้วหล่อนเดินทางมาบนถนนดารา

นี่คือบางประโยคของบทสัมภาษณ์ (เรา หมายถึง 'รงค์ วงษ์สวรรค์)

เรา : ผมได้ยินหลายคนพูดและเคยอ่านพบว่าคุณเป็นแม่ม่าย?

วันดี : (ยิ้ม)

เรา : คุณเชื่อในความรักไหม?

วันดี : ดิฉันไม่เข้าใจค่ะ

เรา : การแต่งงานเปลี่ยนแปลงชีวิตคุณอย่างไรบ้าง?

วันดี : มีภาระ และมีการรอคอยบางอย่างค่ะ

เรา : ความสุข?

วันดี : เป็นความอบอุ่นที่รู้ว่ามีคนดูแลชีวิต มีคนเป็นห่วง

เรา : ในด้านกามารมณ์

วันดี : ไม่พูดได้ไหมคะ-อาย

เรา : บางทีผู้อ่านจะรู้จักคุณได้ดียิ่งขึ้นก่อนพบคุณบนจอเงิน ขอโทษ! ความรู้สึกของคุณในคืนแรกของการแต่งงาน?

วันดี : ตกใจค่ะ

เรา : แล้วหลังจากนั้น?

วันดี : ดิฉันแยกไม่ออกระหว่างความนับถือและความรัก

เรา : คุณผิดหวังหรือ?

วันดี : ไม่ค่ะ แต่บางอย่างกะทันหันเกินไปสำหรับดิฉัน

เรา : ผ่านคำถามถึงความหลัง ขณะนี้คุณเป็นม่ายและผมอยากเชื่อไว้ก่อนว่าคุณจะเป็นดารา แล้วจากนั้นคุณจะพบผู้ชายอีกมากมาย มันเป็นไปได้ว่าคุณจะพบความรัก มันอาจเป็นความรักราบรื่น หรือเป็นความผิดหวัง คุณจะร้องไห้ไหม? ถ้าพบความผิดหวัง?

วันดี : ไม่ค่ะ

เรา : คำถามที่ผู้ชายอยากรู้มากเกี่ยวกับผู้หญิง ในคืนเปลี่ยวใจคุณทำอย่างไร?

วันดี : อย่าคิดถึงมันซีคะ

เรา : มันอาจรุนแรงในบางคืน? ขอโทษ! ถ้าเป็นการล่วงเกินคุณไม่จำเป็นต้องตอบ

วันดี : ดิฉันซบหน้ากับหมอนค่ะ

ฯลฯ